Paus Benedictus XVI weigerde na zijn ‘terugtreding’ zijn wapenschild te wijzigen

Naast het feit dat Paus Benedictus sinds zijn zogenaamde ‘aftreden’ in 2013 (dat ongeldig was) witte gewaden blijft dragen, blijft aangesproken worden met ‘Zijne Heiligheid’ (een titel exclusief voorbehouden voor de Paus), nog steeds ondertekent met ‘Benedictus XVI’ en in het Vaticaan blijft wonen, weigerde hij ook zijn wapenschild te laten veranderen.

Journalist Andrea Cionci van Libero Quotidiano verwijst naar Kardinaal Andrea Cordero Lanza di Montezemolo, een heraldicus die het wapenschild van Benedictus in 2005 ontwierp. Na het afstoten van het ‘ministerium’ van het Petrusambt in 2013 (maar niet de bekleding van het ambt, de munus), stelde Montezemolo voor om een nieuw wapenschild te ontwerpen, omdat een ‘afgetreden paus’ niet langer de symbolen kan gebruiken die aangeven dat hij enige rechtsbevoegdheid zou hebben. Maar Benedictus weigerde dat, met de smoes dat hij niet van plan was om dat wapenschild nog langer te gebruiken. Desalniettemin begon Aartsbisschop Gänswein – zijn persoonlijke secretaris – het wapenschild van Benedictus te gebruiken in briefwisseling, alhoewel hij die van Bergoglio zou moeten gebruiken.

Een gelijkaardige smoes werd gegeven voor het feit dat hij witte gewaden blijft dragen: er zouden op het moment van zijn terugtreden geen andere beschikbaar zijn geweest…

Verder heeft Benedictus nog nooit rechtstreeks gezegd dat Bergoglio de Paus is. Steeds zegt hij in cryptische termen: ‘De paus is één’. En in 2016 antwoordde hij nog op de vraag of hij de laatste paus kon zijn: “Alles is mogelijk.” Dat zou hij niet antwoorden als hij ervan overtuigd zou zijn dat Bergoglio zijn wettige opvolger is.

Op 11 februari 2013 wees Benedictus zijn “bediening af dat hij ontving van de handen van de Kardinalen” en riep hij op tot het houden van een conclaaf om een nieuwe Opperherder de kiezen. De veranderende woordkeuze voor de titel van de ‘Opvolger van Petrus’ voor zichzelf en de ‘Opperherder’ voor diegene die hem zou opvolgen, is een ander teken aan de Katholieke wereld van de staatsgreep en het gedwongen aftreden. Maar in zijn daad van aftreden, in het afwijzen van de bediening (ministerium), maar niet het ambt (munus), maakte hij zijn aftreden canoniek ongeldig, en zond hij een grote canonieke boodschap aan de Kerk om hen te waarschuwen van wat er gaande is (cf. Canon 332§2). Hij stopte ook enkele fouten in de Latijnse gesproken en geschreven tekst, om te tonen dat hij gedwongen werd, en hij niet vrij handelde.

Benedictus kondigde vervolgens korte tijd later aan, tegen de mening van alle canonisten in, dat hij “paus emeritus” zou worden na zijn aftreden. Hij gaf een canonieke noch theologische rechtvaardiging voor zijn ongewone stap, die zelfs nog ongewoner was dan het zogenaamde aftreden of terugtreden zelf.

Tijdens zijn laatste audiëntie op 27 februari zei hij letterlijk voor iedereen hoorbaar:

“Mijn beslissing om de actieve versie van het ambt te verlaten betekent niet dat het wordt teruggetrokken.”

Hij zei dat hij bij zijn verkiezing besefte dat het pausschap “eeuwig” is en dat dit zo blijft, ook nadat hij de actieve uitoefening van het ambt heeft verlaten.

Hij koppelde deze verklaring aan de aankondiging dat hij verder het gewaad van een paus en het pauselijk wapenschild zou dragen, en dat hij nog steeds bij zijn pauselijke naam wilde genoemd worden, inclusief de eretitel “Zijne Heiligheid”.

Op 28 februari gaf Benedictus zijn laatste toespraak, en gealarmeerd omdat niemand de tekenen heeft begrepen die hij heeft gegeven, zei hij expliciet dat hij heeft verzaakt aan de actieve bediening, maar NIET aan het ambt.

Sinds 28 februari 2021 was Benedictus XVI langer “paus emeritus” dan zittend paus. In totaal is hij reeds meer dan 16 jaar paus, en is hij met zijn 94 jaar en 6 maanden reeds de langst levende paus ooit. Paus Leo XIII was de vorige recordhouder met 93 jaar en 4 maanden.

Bron: Gloria News