Bergoglio erkent Benedictus als de Paus: “Uwe Heiligheid”

Er kan slechts één paus zijn, en daarom kan dus de titel “Zijne Heiligheid” slechts voor één persoon gelden: dat is dé Paus. Bergoglio noemde in de brief die hij stuurde, Benedictus “Uwe Heiligheid”. 

De nederigheid van Bergoglio is dit keer zo ver gegaan, dat hij Benedictus erkent als de paus en hem “Heiligheid” noemde, een titel voorbehouden voor diegene die de Paus is.

In zijn korte brief, gericht aan “Zijne Heiligheid”, schreef hij:

“Ik bid ook voor u, Uwe Heiligheid, de Vader aanroepend, door tussenkomst van de Heilige Maagd Maria, voor de steun van christelijke hoop en tedere goddelijke troost.”

Johannes Paulus II bevestigde nog in 2002:

“Een paus-emeritus is onmogelijk.”

Dat Benedictus dit voor zichzelf blijft volhouden, is een raadsel, mede door het feit dat hij de “munus” (de uitoefening van het ambt) maar niet het “ministerium” (het ambt zelf, of het paus-zijn) heeft afgewezen.

Paus Johannes Paulus II, als wetgever van de Nieuwe Codex van de Canonieke Wet, die in 1983 werd afgekondigd, voegde dat woord toe aan Canon 332 § 2, als de fundamentele voorwaarde, om de erkenning van een pauselijk ontslag in gang te steken.

CANON 332 § 2.

Si contingat ut Romanus Pontifex muneri suo renuntiet, ad validitatem requiritur ut renuntiatio libere fiat et rite manifestetur, non vero ut a quopiam acceptetur.

De wet van de Kerk is duidelijk: een paus treedt af wanneer hij afstand doet van zijn munus (muneri suo renuntiet). En de geldigheid van zo’n aftreden komt voort uit de daad zelf wanneer het gebeurt conform de normen van de wet (rite manifestetur) en vrij is (dus niet gedwongen).

Terwijl mensen dat woord in Canon 332 §2 kunnen negeren, kan Christus dat niet. Dit is geen overdrijving, niet zomaar een menselijke opinie. Omdat het vanuit Goddelijk Geloof is dat Christus beloofde te binden en los te maken volgens het woord van zijn Vicaris. Zijn Vicaris, in het toevoegen van dat woord aan de canon betreffende het pauselijk aftreden, deed Christus zich ertoe binden om het ambt en de gave van genade (munus) niet te ontnemen, indien er geen afstand werd gedaan van de munus.

Benedictus heeft herhaalde keren benadrukt dat hij vrijwillig aftrad, dat zijn aftreden geldig is enz… maar verandert niets aan het feit dat hij geen afstand deed van de munus. Benedictus deed in zijn toespraak op 11 februari, en op 28 feburari 2013 afstand van het “ministerium” of de uitoefening van het ambt, maar niet van de munus of het ambt zelf. Vandaar dat hij ook verder als “Zijne Heiligheid” wilde aangesproken worden, witte gewaden, het Pauselijk pectoraalkruis enz wilde blijven dragen, en het Pauselijk wapenschild wilde blijven gebruiken.

Vergelijk het met een vader die van zijn vrouw en kinderen scheidt en het huis verlaat: hij blijft door zijn huwelijksbelofte echtgenoot van zijn vrouw, en hij blijft vader van zijn kinderen. De paus blijft ‘de Heilige Vader’ van alle katholieken, ook al loopt hij weg uit zijn ‘huis’.

In 2019 noemde het Staatssecretariaat van het Vaticaan Benedictus trouwens ook “Zijne Heiligheid”:

De enige oplossing voor de huidige crisis van doctrinaire verwarring – met bisschop tegen bisschop, kardinaal tegen kardinaal – waarin de Kerk zich heeft gestort sinds 2013, is de erkenning van het feit dat Bergoglio de geldige paus niet is.

Verder moeten uiteraard ook alle dwalingen en dubbelzinnigheden in de documenten van Vaticanum II worden erkend en verworpen. Mgr. Schneider zei dat men het kind niet met het badwater moet weggooien, maar dat men zorgvuldig de dwalingen (die er wel degelijk in staan) er moet uit filteren of corrigeren.

Er zijn een aantal problematische documenten die tijdens Vaticanum II werden gepubliceerd. Eén ervan is LUMEN GENTIUM, waarin staat (nr. 16):

“Maar het plan van verlossing omarmt ook diegenen die de Schepper erkennen, en daaronder zijn de Moslims de eersten; omdat ze belijden dat ze het geloof van Abraham volgen en samen met ons de ene barmhartige God aanbidden, die de mensheid op de laatste dag zal oordelen.”

Dit zijn woorden die Bergoglio al letterlijk in de mond heeft genomen tijdens zijn eerste oecumenische ontmoeting met moslims, en ten uitvoer heeft gebracht, o.a. door het wassen van de voeten van Moslims op Witte Donderdag, het feest van de instelling van de H. Eucharistie. Moslims aanbidden echter een andere God dan wij Christenen. Zij verwerpen hun Verlosser Jezus Christus, en bijgevolg de Drie-ene God. Zij denken dat ze gerechtvaardigd worden enkel door het naleven van de Koran en het vereren van de profeet Mohammed. Het is dan ook niet voor niets dat een hele groep ex-moslims Bergoglio’s houding tegenover de Islam aan de kaak stelden en een petitie organiseerden.