De waarheid omtrent de exhortatie ‘Querida Amazonía’

Vele katholieke journalisten zijn in de war over deze nieuwe exhortatie. Omdat de kwestie van vrouwelijke diaconessen en het celibaat er niet in wordt besproken, bejubelen vele traditionele katholieken (zoals o.a. Dr. Roberto de Mattei) het als een overwinning op de modernistische Duitse bisschoppen en kardinalen die graag de wijding van gehuwde mannen tot priester en vrouwelijke diaconessen hadden gezien. Maar die vreugde zal snel omslaan in twijfel en ontzetting, want klaarblijkelijk kennen ze Jorge Bergoglio nog niet goed.

Dus hier nogmaals een recapitulatie. Zoals we weten, heeft Bergoglio in 2018 in de apostolische constitutie Episcopalis Communio, in artikel 18, bepaald om het finale document van een synode, nadat het door hem goedgekeurd werd, op te nemen in het officiële leergezag of magisterium (lees: Bergoglio’s leergezag). Dat wil dus zeggen dat het zogezegd dezelfde autoriteit draagt als gelijk welk pauselijk document.

Dat wil zeggen dat het finale document van de Amazonesynode, dat de goedkeuring heeft van Bergoglio, deel is van Bergoglio’s officiële magisterium.

Bergoglio schreef nu een exhortatie waarin hij de kwestie van celibaat en diaconessen niet behandelt. Hij zegt expliciet: “Ik zal niet ingaan op alle kwesties die in het finale document uitvoerig behandeld worden, noch wil ik deze tekst vervangen of het dupliceren,” om dan vervolgens “officieel” het finale document van de Amazonesynode te presenteren en iedereen aan te manen het te lezen.

In de meeste nieuwsartikels staat dat Bergoglio in zijn exhortatie Querida Amazonia niet verwijst naar het Finale Document, maar dat is onzin. Hij verwijst er wél naar, en zeer uitdrukkelijk in de introductie.

Wat kan men besluiten? Bergoglio heeft een exhortatie over de Amazonesynode geschreven, en het Finale Document van de Amazonesynode is de bijlage. In zijn exhortatie vertelt Bergoglio één en ander, maar eigenlijk zegt hij in het begin: “Lees maar de volledige bijlage, daar staat wat ik eigenlijk écht wil zeggen.”

Dit sluit dan ook perfect aan bij de anekdote die staat in het boek “De Dictatorpaus”:

Het verhaal gaat dat Perón, in zijn gloriedagen, eens voorstelde om een neefje in te leiden in de mysteries van de politiek. Hij bracht de jonge man met hem mee toen hij een delegatie van communisten ontving. Nadat hij hun standpunten had gehoord vertelde hij hen: “Jullie hebben heel erg gelijk.” De volgende dag ontving hij een delegatie van fascisten en antwoordde opnieuw op hun argumenten: “Jullie hebben heel erg gelijk.” Dan vroeg hij zijn neefje wat hij dacht en de jonge man antwoordde: “Je hebt met twee groepen gesproken die diametraal tegenovergestelde opinies hebben en je vertelde hen beiden dat je akkoord gaat met hen. Dit is totaal onaanvaardbaar.” Perón gaf ten antwoord: “Jij hebt ook helemaal gelijk.”

 

Een anekdote zoals dit is een illustratie van waarom niemand Bergoglio kan inschatten tenzij hij de traditie van de Argentijnse politiek begrijpt, een fenomeen los van de ervaring van de rest van de wereld; de Kerk werd verrast door Francis omdat het niet de sleutel had tot hem: hij is Juan Perón in kerkelijke vorm. Diegenen die hem anders trachten te interpreteren missen het enige relevante criterium.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat Kardinaal Marx gisteren zei dat de wijding van gehuwde mannen in het geheel niet van tafel is, waarbij hij net dezelfde argumentatie gebruikte als wij hierboven.

“Het is in geen geval van de tafel met de publicatie van de exhortatie! Paus Franciscus spreekt eerder over zijn verlangen om ‘officieel het Finale Document te presenteren’, samen met de Apostolische Brief, en hij nodigt ons uit om het ‘volledig te lezen’,” aldus Marx.

Ook Kardinaal Michael Czerny, SJ, de Speciale Secretaris van de Amazonesynode, die de exhortatie mocht presenteren aan de pers, zei dat de kwesties van gehuwde priesters en diaconessen niét van tafel is.

Bergoglio spreekt in zijn exhortatie dan wel over het feit dat enkel priesters de HH. Sacramenten kunnen toedienen, en hij lijkt zich te verzetten tegen de wijding van vrouwen tot priester, maar we mogen niet vergeten dat de modernisten diaconessen niet als gewijde personen beschouwen, maar eerder als een soort “vrouwelijke leek met een soort bisschoppelijke zegen.”

De traditionele katholieken die nu jubelen, en denken dat deze exhortatie een overwinning is, zullen nog raar opkijken.