Kardinaal Burke benadrukt zijn overtuiging dat Bergoglio de geldige paus is

In een interview met Ross Douthat van the New York Times benadrukt Kardinaal Burke opnieuw dat hij gelooft dat Bergoglio de geldige paus is. Hij zegt ook dat er een schisma kan komen, maar dat hij daar geen deel aan wil hebben, en volgens hem is wat Mgr. Lefebvre deed geen optie.

Geen vijand van Bergoglio

Douthat vertelde Kardinaal Burke dat hij zei dat heel wat mensen hem hebben beschuldigd van het zijn van een vijand van de paus. Hij vroeg of hij denkt dat Franciscus hem als zijn vijand beschouwt. Burke antwoordde: “Ik denk het niet. Hij zei dat nooit tegen mij. Ik ontmoet hem niet regelmatig, maar in de ontmoetingen die ik had, heeft hij me nooit terechtgewezen of mij beschuldigd van het hebben van vijandige gedachten of houdingen tegenover hem.”

Douthat wees erop dat Bergoglio hem heeft gedegradeerd. “Wel, in december 2013 verwijderde hij mij uit de congregatie van de bisschoppen. Dan verwijderde hij mij uit de Apostolische Signatuur, om mij tot Kardinaal Patron van de Orde van de Ridders van Malta te benoemen. En dan in 2016 nam ij dat weg – hij liet mij met een titel, maar ik heb geen functie.” Kardinaal Burke voegde eraan toe: “Het is duidelijk dat de paus mij in geen enkele leiderspositie wil, dat hij mij niet als het soort persoon ziet waarvan hij wil dat hij een sterke richting geeft aan dingen. Maar ik heb nooit de indruk gehad dat hij denkt dat ik zijn vijand ben.”

Kardinaal Burke negeert alle tekenen die overduidelijk tonen dat Bergoglio hem wel als een vijand beschouwt, als een lastpost, iemand die aan de kant moest worden geschoven.

Zijn plicht als kardinaal

Dan ging de interviewer over naar de Synode over de Familie, en de daaruit volgende exhortatie Amoris Laetitia. Burke is steeds kritisch geweest en zegt daarover: “Ik hou vol dat dit mijn plicht is als kardinaal. Ik trachtte er altijd rechtstreeks met de paus over te communiceren: ik hou niet van spelletjes spelen met mensen, om te doen alsof ik het ene denk terwijl ik het tegenovergestelde denk. Je zult mij nooit de paus persoonlijk zien bekritiseren. Maar wanneer ik zag wat ik als schadelijke koersen beoordeel in de Kerk, wanneer ik deze hele discussie zag in de synode over de familie die de fundamenten van de Kerkelijke leer over menselijke seksualiteit in vraag stelden, dan moest ik spreken, want het was mijn plicht.”

Waar zijn kritiek op neerkomt is volgens hem het volgende: “Er is een afbraak van het centrale leergezag van de Roomse Paus. De opvolger van St. Petrus oefent een essentieel ambt van onderricht en discipline, en Paus Franciscus heeft in veel opzichten geweigerd dat ambt uit te oefenen. Bijvoorbeeld de situatie in Duitsland: de Katholieke Kerk in Duitsland is op weg om een nationale kerk te worden met praktijken die niet in overeenstemming zijn met de universele Kerk.” Burke noemt enkele van deze praktijken: “Oproepen voor een speciale ritus voor homoseksuelen die willen huwen. De niet-katholieke partij in een gemengd huwelijk toelaten om de H. Eucharistie te ontvangen.”

Burke geeft vervolgens aan dat een paus de autoriteit en de volheid van de macht heeft, nodig om het geloof te verdedigen en te promoten. Hij kan dus niet zeggen: “Deze vorm van macht geeft mij de autoriteit om niet het geloof te verdedigen en het niet te promoten.”

Verder geeft Burke aan dat, indien Bergoglio hem zou vragen te stoppen met het schrijven van kritiek, hij daar niet mee zou ophouden, indien hij voelt dat het een kwestie is van de waarheid. Maar indien Bergoglio hem zou vragen: “U vertelt leugens, u valt het ambt van de Roomse Paus aan,” dan zou hij ermee ophouden. Maar Burke zegt dat hij geen leugens vertelt, en dat hij het ambt nooit heeft aangevallen.

De geldige paus

Douthat geeft aan dat er onder “conservatieve” katholieken een vervreemding bestaat, een groeiende paranoia, een verleiding richting samenzweringstheorieën die overgaan richting sedevacantisme, het geloof dat de paus de paus niet is [echter: de overtuiging dat Benedictus XVI nog steeds de Paus is, is géén sedevacantisme]. Burke antwoordde: “Het is waar dat, voor al het goed dat de sociale media doen, ze ook een stem geven aan deze extreme posities. En in mijn kritiek ben ik diep bezorgd geweest om niet het respect voor het pauselijk ambt in twijfel te trekken.

En op de vraag of hij gelooft dat Bergoglio een geldige paus is, antwoordde Kardinaal Burke: “Ja, ja. Ik heb mensen gehad die mij allerlei soorten argumenten presenteerden die de verkiezing van Paus Franciscus in twijfel trekken. Maar ik noem hem elke keer ik de Heilige Mis opdraag [“… in eenheid met paus N…”], want u bent correct – volgens ook mijn overtuiging worden mensen meer en meer extreem in hun reactie op wat er zich afspeelt in de Kerk.”

Schisma

Wat verder in het interview ging het naar de Amazonesynode. Burke zei: “Terwijl het finale document minder expliciet is in de omarming van het pantheïsme, verwerpt het niet de stellingen in het werkdocument die een apostasie van het Katholiek geloof inhouden. Het werkdocument heeft geen leerstellige waarde. Maar wat indien de paus zijn stempel op dat document zou zetten? Mensen zeggen dat indien je dit niet accepteert, je in schisma bent – en ik hou eraan vast dat ik niet in schisma zou zijn, omdat het document elementen bevat die afwijken van de apostolische traditie. Zodus, mijn punt zou zijn dat het document schismatiek is. Maar ik niet.”

Burke voegde eraan toe dat Bergoglio dan een ‘schisma zou leiden’. Dat een paus een schisma zou leiden, weg van de Ware Kerk, zou volgens Douthat een diepe tegengesteldheid zijn aan wat Katholieken denken over het ambt van het pausschap. Burke gaat daarmee akkoord: “Het is een totale tegengesteldheid. En ik bid dat dit niet zou gebeuren. En om eerlijk te zijn, ik weet niet hoe ik zo’n situatie moet aanpakken. Voor zover ik zie is er geen mechanisme in de universele wet van de Kerk om met zo’n situatie om te gaan.”

Douthat suggereert dat er één mogelijkheid zou zijn: een open schisma. Hij vroeg aan Burke of hij zich een situatie kon inbeelden die het equivalent zou goedpraten van wat Aartsbisschop Lefebvre deed in de jaren 1980, toen hij als leider van priestersociëteit St. Pius X vier bisschoppen wijdde in weerwil van Rome. Volgens Burke kan een schisma nooit de wil van Christus zijn. “Christus kan nooit een scheuring willen in zijn Lichaam. Mensen komen naar mij en zeggen: kijk, kardinaal, het is tijd, we moeten in schisma gaan. En ik zeg nee, het is niet mogelijk. Onze Heer kan dat niet willen, en ik zal geen deel van welk schisma dan ook zijn.”

Het grote probleem is, zoals we reeds eerder stelden, dat de heren Kardinalen weigeren te erkennen dat Bergoglio de geldige paus niet is, en dat Benedictus’ aftreden nooit geldig geweest is. Het is, zoals Roberto de Mattei ook stelde, niet wij die in schisma zullen gaan, maar het zullen Bergoglio, de valse paus, en zijn volgelingen zijn die zich zullen afscheuren van de ware Kerk en de ware Paus. En dat kan enkel indien Bergoglio niet de geldige paus is. Want een geldige paus kan nooit een schisma leiden, weg van de Ware Kerk.

Beste Kardinalen, open jullie ogen!

Bron: NYTimes


Advertentie