Na Nieuw-Zeeland heeft nu ook België officieel prostitutie, of wat ze noemen “sekswerk”, uit het strafwetboek gehaald, en dus gelegaliseerd. België mag er ‘fier’ op zijn…
Vrijwillige prostitutie was in België niet echt verboden, maar het faciliteren of organiseren ervan wel, al werd het in de praktijk gedoogd. Een grijze zone dus voor de duizenden prostituees in België (hoogste schatting ca. 28.000).
“Het probleem was dat seksuele diensten zelf aanbieden of daarvoor betalen niet verboden was, maar elke derde partij – zoals een boekhouder, advocaat of chauffeur – werd wel gecriminaliseerd”, zegt Daan Bauwens van belangenorganisatie Utsopi. “Iedereen die de activiteit deed, had het dus erg moeilijk om die op een normale manier uit te voeren. Een contract op zichzelf had geen juridische waarde.”
Dit “probleem” is vanaf heden dus opgelost, doordat prostitutie legaal werd gemaakt. Vanaf heden is “sekswerk” erkend zoals gelijk welke andere erkende job. België is het tweede land ter wereld om prostitutie te legaliseren. Maar merkwaardig genoeg, België was op veel andere vlakken ook het eerste of tweede land, zoals onder meer bij de legalisering van onder meer euthanasie of het homohuwelijk.
Homohuwelijk
Nederland was het eerste land ter wereld dat het homohuwelijk goedkeurde. Dat gebeurde op 1 april 2001. Men stelde dat het burgerlijk huwelijk werd opengesteld voor homoseksuelen. Sinds 2004 is het ook mogelijk om een homohuwelijk te laten inzegenen in bepaalde protestantse kerken in Nederland. Jaarlijks wordt in Amsterdam de ‘Gay Pride’ georganiseerd, een uiterst decadente gebeurtenis.
België was het tweede land ter wereld dat het homohuwelijk goedkeurde, op 1 juni 2003. Kardinaal Danneels feliciteerde achteraf Verhofstadt met de invoering van de nieuwe wet. Officieel werd ook hier het burgerlijk huwelijk opengesteld voor personen van hetzelfde geslacht, waardoor het burgerlijk huwelijk “geslachtsneutraal” werd. In 2006 werd het mogelijk gemaakt dat homoseksuelen kinderen konden adopteren. Per jaar worden iets meer dan 1000 ‘homohuwelijken’ gesloten.
Euthanasie
Opnieuw was Nederland het eerste land ter wereld dat euthanasie (geassisteerde zelfmoord) legaliseerde (Nazi-Duitsland niet meegerekend), op 12 april 2001. De euthanasie mag enkel gepleegd worden op uitdrukkelijk verzoek van de patiënt zelf, en is toegestaan vanaf 16 jaar. In 2013 werden naar schatting een kleine 5000 mensen geëuthanaseerd.
België was het tweede land ter wereld dat euthanasie legaliseerde, op 28 mei 2002. De voorwaarde is dat er ondragelijk uitzichtloos fysiek of psychisch lijden is, als gevolg van ongeneselijke ziekte door ongeval of aandoening. De wet werd door koning Albert II ondertekend. Sins de invoering van de wet werden er al meer dan 8000 mensen geëuthanaseerd. De jaarlijkse cijfers zijn in stijgende trend.
Op 28 februari 2014 werd in België, als eerste land ter wereld, de euthanasiewet uitgebreid naar minderjarigen. Voorwaarde is ook hier dat de minderjarige “oordeelsbekwaam” is. Deze wet werd ondertekend door koning Filip.
Abortus
Voor abortus zijn onder meer Rusland en de VS veel eerder met hun legalisatie ervan (Rusland begin 20ste eeuw, VS in 1973).
In 1981 werd in Nederland de ‘Wet afbreking zwangerschap’ goedgekeurd en deze trad in werking in november 1984. In 1985 werden er ca 17.000 abortussen uitgevoerd, in 2001 waren dat er 28.000. Vanaf 2002 bleef het aantal stabiel op ongeveer 28.000. In 2006 werd 1 op de 7 zwangerschappen beëindigd door een abortus. Er wordt geschat dat er vanaf 1985 tot nu reeds meer dan 800.000 abortussen werden uitgevoerd.
In 1990 volgde België. Koning Boudewijn weigerde de abortuswet te ondertekenen, maar kardinaal Danneels fluisterde hem in om het toch te doen. De Koning volhardde echter en werd daardoor 3 dagen afgezet, volgens de regering “omdat hij onbekwaam was om te regeren”. In België werd in 2007 één op de 7 zwangerschappen beëindigd door een abortus, en het jaarlijks aantal abortussen steeg van ca 10.000 in 1993 naar ca 18.000 in 2007. Er wordt geschat dat er in totaal reeds ca 500.000 abortussen werden gepleegd in België. De meest voorkomende “noodsituaties” die worden aangehaald zijn 1. momenteel geen kinderwens; 2. de vrouw voelt zich te jong en 3. voltooid gezin of genoeg kinderen.
In Nederland zijn er 17 abortusklinieken, in België zijn er 28 (in Brussel alleen al 14).
RESTKERK 2013- 2025 
7 reacties op “België legaliseert als ‘tweede land ter wereld’ prostitutie”
Zou België beter niet van de kaart geveegd worden ?
Dat België zal gestraft worden, daar valt geenszins aan te twijfelen.
We weten dat het christendom het Westen vorm heeft gegeven. De brieven van de Apostel Paulus en de Evangeliën leerde het Westen dat de sterken de zwakken moesten helpen, dat slavernij een onrecht was, en dat elk leven van gehandicapten of zieken belangrijk en dat behoeftigen gevoed en gekleed moesten worden. Maar het Westen lijkt nu meer en meer op het decadentie van het Romeins Rijk. Abortus en homohuwelijken vinden geen steun in de Bijbel. En wijken dus af van het christelijk geloof. Als dat een overleden kardinaal nog niet begreep, waar was die dan mee bezig??
Het ongrondwettelijk disfunctioneren van Koning Boudewijn gedurende een periode van 36 uur om de abortuswet niet te hoeven tekenen was een juridische monstruositeit, maar wat moest de koning bij een door de vrijmetselarij geïnfecteerde regering die van geen wijken wist? Bij zijn toespraak voor de plechtig Verenigde Kamers van het Koninkrijk België op 5 april 1990 citeert Martens artikel 79 van de Grondwet gewoon in een vervalste versie: “Krachtens artikel 79, derde lid, van de Grondwet, wordt etc. De liberale oud-minister Jean Gol maakte in de Kamer een opmerking over het feit dat de beslissing van de regering om de koning onmondig te verklaren wegens zijn “onmogelijkheid om te regeren”, onmiddellijk was ingegaan en niet slechts tien dagen na publicatie ervan in het Staatsblad – zoals wettelijk verplicht. Waarop premier Martens de gewezen minister van Justitie toebeet: “U moet hier de doos van Pandora niet openen!”
In de dagindeling van de Boudewijn nam het gebed de voornaamste plaats in. Hij was gewoon om iedere dag met gebed te beginnen. Het zou wel eens kunnen zijn dat God deze vrome koning voortijdig heeft weggehaald omdat het volk hem niet waard was als een straf omdat de abortuswetgeving op zulk een schaamteloze en anticonstitutionele wijze erdoor is gedrukt. Dat is mijn persoonlijke mening, maar daarin sta ik niet alleen. Voor zijn begrafenis komt een grote menigte op de been om blijk te geven van hun gehechtheid aan zijn persoon. De allerarmsten getuigen ervan hoe het hart van de koning in diens broederliefde hen nabij is geweest… Paus Johannes Paulus II heeft hem de “voorbeeldige koning” en “vurig Christen” genoemd.
De moeilijke keuzes waarvoor Boudewijn zich geplaatst zag, heeft Paul Belien, de bekende journalist, op een rij gezet: «« De koning wist dat de gevolgen van zijn keuze (om het wetsvoorstel niet te tekenen) ingrijpend zouden kunnen zijn. Hij besefte dat wanneer hij zou aftreden, de kroon zou overgaan op zijn broer Albert – die eveneens overtuigd katholiek is en net als hij zou weigeren aan een legalisering van abortus mee te werken – of diens zoon Filip. De koning maakte zich gewetensproblemen over de vraag of hij zijn probleem wel op zijn jonge, onervaren neef Filip mocht afwentelen. Filip dacht over abortus hetzelfde als zijn oom Boudewijn, maar de druk op Filip om een legaliseringswet te tekenen zou nog groter zijn dan op Boudewijn, en de jongeman zou er wellicht minder tegen bestand zijn. Als Filip niet zou tekenen, zou dat immers het einde betekenen van de monarchie en wellicht van België (als staatseenheid). Als hij wel zou tekenen, zou hij daarmee zijn zieleheil op het spel zetten en zou Boudewijn, zo vond deze laatste zelf, daarvoor eigenlijk verantwoordelijk zijn. Dit baarde de koning grote zorgen. Mocht hij zijn eigen ziel redden en zijn neef het risico laten lopen zijn ziel te verspelen? Het was dit dilemma dat de koning er uiteindelijk toe overhaalde in te stemmen met de door de regering voorgestelde ‘Pilatus-oplossing’. »»
Paus Johannes Paulus II, die in principe vóór democratie was, waarschuwde tegen een ontwrichting van de democratie in zijn encycliek Evangelium Vitae uit 1995 (70): «« Men mag democratie niet in die mate tot mythe maken dat ze tot een vervanging wordt van moraliteit of tot een panacee tegen de onzedelijkheid. (…) Haar ‘zedelijk’ karakter komt niet vanzelf, maar hangt af van de overeenstemming met de zedenwet waaraan zij, zoals ieder ander menselijk gedrag, onderworpen moet zijn. »»
In dat verband was de houding van het episcopaat ronduit schandalig. Van evangelische bevlogenheid géén spoor. Daarover zegt Belien: «« De enigen die, afgezien van de koning, een volksmobilisatie tegen abortus hadden kunnen bewerkstelligen, waren de Belgische bisschoppen. Zij deden daartoe echter geen enkele poging. De Belgische katholieke hiërarchie hield zich tijdens het abortusdebat bewust op de vlakte. De bisschoppen beschouwden het abortusdebat als een “zuiver politieke aangelegenheid” en wilden zich absoluut “buiten de politiek” houden. (…) Het Belgische episcopaat sprak zich twee keer openlijk afkeurend uit over abortus, maar het tijdstip waarop dit gebeurde was telkens veelbetekenend: een eerste keer lang voor het abortusdebat in de Kamers ter sprake zou komen, een tweede keer onmiddellijk nadat de legalisering was goedgekeurd. (…) Tien maanden later, op 7 februari 1991, zou Paus Johannes Paulus, mede omdat hij ontevreden was over de lauwe manier waarop het Belgische episcopaat zich in het abortusdebat gedragen had, de strijdbare seminariepresident André Léonard tot bisschop van Namen benoemen – zeer tegen de zin in van Danneels. Mgr. Léonard werd tot bisschop gewijd dag op dag één jaar nadat de Belgische abortuswet op 14 april 1990 van kracht was geworden. »»
De scribent is van mening dat het beter ware geweest voor het Belgische episcopaat om publiekelijk te verklaren dat een kerkelijke interventie in politieke kwesties niet zou worden getolereerd vanwege het principe van scheiding van kerk en staat dat het geesteskind is van de Franse Revolutie; dat in feite de rol van de Kerk in de politiek door de verregaande secularisatie van de maatschappij is uitgespeeld. Het episcopaat had dus beter haar nederlaag in de confrontatie met de heersers van deze wereld kunnen etaleren in plaats van met een schuldig zwijgen de schijn hoog te houden dat de kerk nog steeds zeggenschap had, want daarmee maakte zij zich voor Gods troon medeplichtig en heeft zich een verwijtbare nalatigheid op de hals gehaald.
Ik lees hier: “Zou België niet beter van de kaart geveegd worden?” Ik lees ook zaken over straffen.
Dit lijkt me een heel oordelende visie die absoluut niet strookt met wat bij een goede christen hoort. Ik ga er ook vanuit dat God oordeelt en het niet aan mensen is om te oordelen.
De profetieën van La Salette, Marie-Julie Jahenny, Pater Pel en vele anderen spreken van Gods straffende hand die gaat neerkomen – wat in feite een oproep tot bekering is. Het komende oordeel noemen profeten “het oordeel der naties”. Zou Ninivé bekeerd zijn indien God Jona niet bij de lurven had genomen en hij niet van het naderend oordeel had gesproken?
Kastijding en zuivering zijn onvermijdelijk
We zwemmen in weelde, genot en zonde. Kijk naar het aantal wagens om je heen, dure huizen en appartementen, privé zwembaden, buitenverblijven, merkkledij, juwelen, dure restaurants en feesten, dure reizen, grenzeloze geldzucht en genotzucht, hoogmoed, afgoderij, porno, ontucht, ontrouw, transgenderisme, verslaving aan vele foute en ongezonde dingen, pestgedrag, valsheid, misleiding, leugen, geweld, terreur, abortus, euthanasie, moord. Erg veel mensen in de EU zijn zwaar geïnfecteerd door zonde, terwijl ze de kwalijke gevolgen van zonde weglachen of zelfs het bestaan ervan ontkennen.
We misdragen ons tegenover God. Kerken worden gesloten door desinteresse van het volk. We eren God niet, integendeel we keren Hem de rug toe en vereren afgoden en de mens. We spotten met God of ontkennen Hem. Ons arrogant gedrag tegenover God is onaanvaardbaar. De gevolgen kunnen niet uitblijven. Straffen komen op ons af door onafwendbare massamigratie, terrorisme, klimatologisch onheil, ziekten, oorlogen, hongersnood, armoede, verdeeldheid, opstand, chaos, enz. Allerlei onheil en lijden kunnen ons zuiveren zodat we tot inkeer komen, oprecht berouw voelen over ons fout gedrag en ons bekeren tot God en Zijn Zoon Jezus Christus.
God kan Zijn wondere Schepping niet verder laten besmetten of vernietigen door de mens die zich laat leiden door Satan en zijn demonen. God zal ingrijpen. De mensheid zal worden gezuiverd en dat zal pijn doen. Een deel van de mensheid zal God blijven verwerpen en in de eeuwige vuren van de Hel terecht komen. Een ander deel zal er gelouterd uit komen en geschikt zijn om Gods Koninkrijk binnen te gaan.