Schisma

Vaticaan publiceert ‘onofficieel’ antwoord op de dubia, zogezegd om de ‘bezorgdheden’ in de traditionele kringen op te helderen

cocco

Kardinaal Coccopalmerio voert het woord. Foto: AFP

Kardinaal Francesco Coccopalmerio, president van de Pauselijke Raad voor Legislatieve teksten, heeft een nieuw boek geschreven dat op 8 februari werd uitgegeven. Het 56-pagina lange boekje is getiteld: ‘Het Achtste Hoofdstuk van de Post-Synodale Apostolische Exhortatie Amoris Laetitia. Twee feiten geven aan dat de tekst Bergoglio’s goedkeuring kreeg, namelijk dat het gedrukt werd door Libreira Editrice Vaticana en dat vandaag in het Vaticaan een persconferentie gepland is voor de lancering. 

Dit is gelijkaardig aan de publicatie van de richtlijnen van de de Maltese bisschoppen in L’Osservatore Romano’, die ook Bergoglio’s goedkeuring droeg. Het is onduidelijk of er iets meer achter zit dat deze publicatie op Valentijnsdag (14 februari) wordt gelanceerd – niet langer een deftige herdenking van een Romeinse priester en martelaar, maar een internationale viering van allerlei activiteiten, moreel en immoreel, uitgevoerd in de naam van “liefde”.

Net zoals de richtlijnen van de Maltese bisschoppen, lijkt Coccopalmerio’s boek de meest liberaal mogelijke interpretatie van Amoris Laetitia te omarmen. In een verslag van journalist Orazio La Rocca op de Italiaanse website Panorama.it, worden we getrakteerd op een uittreksel van de tekst:

“De gescheiden en hertrouwden, de facto koppels, diegenen die samenwonen, zijn zeker geen modellen van echtparen in rechte lijn met de Katholieke Leer, maar de Kerk kan niet de andere kant opkijken. Daarom moeten de sacramenten van Verzoening en Communie gegeven gegeven worden zelfs aan die zogenaamde gewonde families, en aan de velen die, ondanks ze in situaties leven die niet in lijn zijn met de traditionele huwelijkswetten, hun oprecht verlangen uiten om tot de sacramenten te naderen na een gepaste periode van onderscheiding.”

Het is slechts een kwestie van tijd vooraleer anderen die zich inlaten in bvb. homoseksuele daden, aan de lijst worden toegevoegd, die de  sacramenten “moeten” ontvangen als een vorm van “pastorale zorg”.

La Rocca, die ook aanwezig zal zijn bij de persconferentie, gaat verder met enkele observaties:

Het is een antwoord, hoewel indirect [aan de dubia], maar vooral het resultaat van een diepgaande canonieke en kerkelijke studie gedaan op verzoek van de paus zelf, door één van zijn dichtste en meest gehoorde medewerkers, Kardinaal Francesco Coccopalmerio, president van de Pauselijke Raad voor Legislatieve Teksten (de zogenaamde “Minister van Justitie” van de H. Stoel).

[ …] Een initiatief, zoals ze uitleggen in het Vaticaan, bedoeld om alle bezorgdheden “op te helderen”, die de meer traditionele kringen hebben geuit, in verband met hun verdediging tot het bittere eind van de Leer van de Kerk betreffende huwelijk en toegang tot de sacramenten. […]

Ja, daarom is, de toelating tot de sacramenten voor diegenen die, ondanks ze leven in onregelmatige situaties, oprecht vragen voor toelating in de volheid van het kerkelijk leven, een gebaar van openheid en diepgaande barmhartigheid – het is geschreven in de ministeriële noot – aangaande Moeder de Kerk die geen van haar kinderen achterlaat, en beseft dat absolute perfectie een kostbare gave is, maar één die niet door iedereen kan bereikt worden.

Opmerkelijk is dat Kardinaal Coccoopalmerio nog gediend heeft als hulpbisschop van wijlen Kardinaal Carlo Martini, die een welbekende progressief was, en lid van de “Maffia van Sankt Gallen“, die samenzweerde tegen Paus Benedictus XVI, en Bergoglio tot paus wilde verheffen.

Bron: OnePeterFive

Advertenties

Categorieën:Schisma

Getagd als:

10 antwoorden »

  1. men kijkt dus liever de andere kant op dat is wat ik uit die verklaring leer. Zeer bedroevend. Men wil meer openheid naar de wereld dat is goed maar de wereld moet niet in de kerk of Vaticaan heersen dat is iets anders.

  2. Tijdens de bijeenkomsten van Sankt Gallen stond Bergoglio in het begin nog niet op de agenda als de nieuwe modernistische paus, maar wel Martini, want Bergoglio’s gezondheid was toen nog heel zwak. Hij was diabetisch, had een galblaasoperatie ondergaan en had ook een zware leverkwaal. Verder werd tijdens zijn jeugd het grootste deel van een long weggehaald. Bovendien had hij ernstige hartklachten. Martini stond eerst op de agenda (in de periode van 2000 tot 2002), maar kreeg toen een zeldzame vorm van Parkinson die hem totaal ongeschikt maakte voor het ambt. Pas daarna (na 2002) ging men verder zoeken. In 2005 verloste een spiritist, Liu Ming geheten, Bergoglio van zijn gezondheidsproblemen en daarna was hij ‘pauswaardig’. Dit komt niet naar voren in Danneels boek omdat hij Bergoglio niet als tweede keus wil presenteren. Als cadeautje – zoals altijd – heeft Bergoglio niet alleen een goede gezondheid gekregen maar ook een zekere en misschien zelfs ernstige vorm van duivelse bezetenheid.

    • Bedankt voor deze zeer verhelderende bijdrage!

      Even googelen met als zoekterm “Liu Ming Bergoglio” leverde algauw het kernbegrip op van waaruit we volgens mij Bergoglio’s filosofie het beste kunnen begrijpen; dat is het TAOISME, waarin men zich laat meevoeren door de stroom van het leven zonder hieraan weerstand te bieden. Dit verklaart feilloos de voortdurende vaagheid van deze paus inzake morele standpunten, zoals het ‘noch ja, noch nee’ dat Amoris Laetitia zozeer typeert, en dat verwant is aan het Boedhistische ‘neti neti’ (noch dit, noch dat).
      En dat is nou ook precies de bedoeling in het Taoïsme: dat men voortdurend in dubio staat over hoe te handelen, om van lieverlee dan maar zijn koers te laten bepalen door willekeurige, niet door God bepaalde, toevallige omstandigheden, wat voor Gods tegenstrever natuurlijk een uitgelezen kans biedt om in troebel water te vissen.
      Een en ander is natuurlijk volkomen tegengesteld aan het kruis van Christus, waarbij men in plaats van deze brede weg van de minste weerstand, volgens welbepaalde richtlijnen juist kiest voor het smalle pad, en tegen de stroom in moet om het eeuwige leven te verwerven.

      Kortom: De weg, de waarheid en het leven is bij deze ‘paus’ verworden tot: De tao, de vaagheid en ‘om het even’.

    • @Crusader
      Dank voor de bevestiging met link. Zoiets mag je wat mij betreft met recht explosief noemen.

  3. Ik was echt benieuwd hoe men het uitreiken van de H. Communie aan mensen die volgens het Familiaris Consortio van de H. Joannes Paulus II in een permanente staat van zonde leven zou rechtvaardigen. Je zou toch iets verwachten waarvan je (als leek) zou kunnen denken: ‘Mwah… daar zit iets in’. En wat krijg je voorgeschoteld? De boodschap waarin met veel wollig taalgebruik omkleed feitelijk staat dat als je het foute doet maar meneer pastoor ervan weet te overtuigen dat je het goede wilt, je zonder problemen het Lichaam van Christus kunt ontvangen. Men heeft met deze kromme redenering bovenaan de glijbaan plaatsgenomen en is het nog slechts een kwestie van tijd alvorens men met een noodgang naar beneden zoeft.

    • Juist, als je een vinger geeft pakt men de hele hand. De H.Communie kan binnen de kortste tijd ook ontvangen worden door de praktizerende LGBTI-gemeenschap. Dit heeft alles te maken met de ontkenning van de zonde.

  4. In de duistere wereld van de hekserij worden de zielen van heks en slachtoffer innig met elkaar verbonden met behulp van de macht van Satan die dan overweldigend op de achtergrond aanwezig is. Een van de belangrijkste argumenten die heksen u steeds weer voorhouden is de opvallende verbetering van de lichamelijke gezondheid. Maar het meest opvallende en niet te maskeren verschijnsel van een voortdurende en opdringerige leugenachtigheid wordt dan ook op alle mogelijke manieren verdoezeld. In de kringen van holebies wordt hekserij openlijk aangeprezen en soms als goddelijk voorgesteld. In bijzondere gevallen doet zich het verschijnsel voor van de drie ‘nimfen’ — innig met elkaar verbonden vrouwelijke heksen — die meer dan vermoedelijk een machtige greep hebben op de maatschappij. Het ‘heil’ van Satan.