Schisma

De 5 dubia waar Bergoglio weigert op te antwoorden

dubiabrief

Nog even voor alle duidelijkheid, dit zijn de letterlijke ‘dubia’ die door de vier kardinalen (Burke, Meisner, Brandmüller en Caffarra) aan Bergoglio werden gegeven, en waar Bergoglio tot op heden weigert op te antwoorden:

De dubia

  1. Er wordt gevraagd of, volgend op de bevestigingen van Amoris Laetitia (300-305), het nu mogelijk is geworden om een persoon de absolutie te geven in het Sacrament van de Biecht, en bijgevolg tot de H. Communie toe te laten, die, terwijl hij gebonden is door een geldige huwelijksband, samenleeft met een andere persoon ‘more uxorio’ (als echtgenoten), zonder de voorwaarden te vervullen die voorzien zijn door Familiaris Consortio 84, en daaropvolgend bevestigd door Reconciliatio et Paenitentia 34, en Sacramentum Caritatis 29. Kan de uitdrukking “in bepaalde gevallen” zoals gevonden in voetnoot 351 (305) van de exhortatie Amoris Laetitia, toegepast worden op gescheiden personen die in een nieuwe vereniging leven en die blijven leven ‘more uxorio’?
  2. Moet men, na de publicatie van de post-synodale exhortatie Amoris Laetitia (304), nog steeds de leer van de encycliek van H. Johannes Paulus II, Veritatis Splendor, 79, als geldig beschouwen, die gebaseerd is op de H. Schrift en de Traditie van de Kerk, over het bestaan van absolute morele normen die intrinsieke slechte daden verbieden, en die bindend zijn zonder uitzonderingen?
  3. Is het na Amoris Laetitia (301) nog steeds mogelijk om te bevestigen dat een persoon die voortdurend in strijd leeft met een gebod van Gods wet, bijvoorbeeld deze die overspel verbiedt (Matt. 19,3-9), zichzelf in een objectieve situatie van zware voortdurende zonde vindt (Pauselijke Raad voor Wetgevende Teksten, “Verklaring”, 24 juni 2000)?
  4. Moet men, na de bevestigingen van Amoris Laetitia (302) over “omstandigheden die de morele verantwoordelijkheid verlichten”, nog steeds de leer geldig achten van de encycliek van de H. Johannes Paulus II, Veritatis Splendor, 81, gebaseerd op de H. Schrift en de Traditie van de Kerk, volgens de welke “omstandigheden of intenties nooit een daad die intrinsiek slecht is vanwege het doel, kunnen omvormen in een daad die ‘subjectief’ goed is of te verdedigen valt als een keuze”?
  5. Moet men, na Amoris Laetitia (303) nog steeds de leer geldig achten van de encycliek van de H. Johannes Paulus II, Veritiatis Splendor, 56, gebaseerd op de H. Schrift en op de Traditie van de Kerk, die een creatieve interpretatie uitsluit van de rol van het geweten, en die benadrukt dat geweten nooit kan aangewend worden om uitzonderingen t.o.v. absolute morele normen te rechtvaardigen, die intrinsieke slechte daden verbieden vanwege hun doel?

Bron: NCRegister

Advertenties

Categorieën:Schisma

Getagd als:

6 antwoorden »

  1. En kardinaal Caffarra gaf aan dat de laatste, ‘dubia 5’, die gaat over een creatieve interpretatie door het geweten, de belangrijkste is. Met andere woorden; mag je nu wel of niet ‘creatief boekhouden’ met de moraal (zoals Amoris Laetitia kennelijk doet).

    • Overigens lijkt een vragende leek die een brief schrijft, nog het meest kans te maken op een telefoontje terug met antwoorden.

  2. Deze Amoris Laetitia is wat moraal betreft van bedenkelijke inhoud en is geschreven om de wereld tegemoet te komen.Dat de paus nog niet reageerde is misschien omdat hij geen antwoord weet of dat hij zeer arrogant is !

  3. Het lijkt er steeds meer op dat vele de linkse agenda van deze paus door hebben.Het zijn vooral linkse politici die deze paus steunen voor zijn links programma. duidelijk ook dat er een groep mensen achter de schermen werken tot het instandhouding van deze paus. Afwachten hoe het gaat aflopen!

  4. Zal ik eens vertellen dat sommige mensen heel veel pijn hebben door A.L?
    ——————————————————

    Als men een leven lang te maken heeft met de consequenties van de rooms-katholieke moraalleer in het huwelijk (dus géén anticonceptie, maar wel een zeker angst voor uitbreiding kindertal) en veel belang hechten aan communiceren, kan in een huwelijk samenleven een slepende zaak worden.
    Heel gevaarlijk zelfs, omdat de seksualiteit in de taboesfeer komt waar anderen in een parochie:
    – of onverschillig staan tov HV
    – of die angsten niet hebben
    – of financieel meer armslag hebben om een groot gezin draaiende te houden
    – of ouders en parochie-vrienden hebben die hen willen helpen.
    De samenleving ook naar het lichaam moet dan bevroren en dat is op den duur niet goed.

    Als zulke mensen dan met dd priester of bisschop daarover praten en er dooddoeners komen die niet helpen en er dan OPEENS een ommezwaai vanuit het Vaticaan komt;

    – dán staat de wereld op zijn kop
    – is het voor die mensen al te laat
    – en is de werking van de RKK niet meer te volgen.

    Als de RKK het ‘in staat van genade zijn en blijven’ zo heeft willen verbinden met het al dan niet mogen communiceren in de H. Mis, dan zijn bovengenoemde echtelieden =>
    * TOEN in de [indifferente] steek gelaten &
    ** THANS getrakteerd op een trap na.