Abortus

Overlevende van de holocaust Elie Wiesel overleden – De joodse holocaust en de abortushecatombe

holo1
2 juli 2016 – Elie Wiesel stierf op de leeftijd van 87 jaar. Elie Wiesel was een van de weinig overlevenden van de Duitse vernietigingskampen.
Hij zei tijdens een interview in 1981: “Indien ik leef moet dat een of andere betekenis hebben. Het leven is te serieus om luchthartig te nemen. Ik moet getuigen voor degenen die het niet overleefd hebben.”
Hoe anders is het levensverhaal van Simone Veil, geboren Jacob. Ook zij heeft de verschrikkingen van het Auschwitz vernietigingskamp overleefd. Ook zij moest een levend getuige zijn. In plaats daarvan is zij het boegbeeld voor abortus provocatus geworden. Frankrijk was in 1974 het eerste land van Europa waar abortus werd gelegaliseerd toen zij minister van justitie was. Bij haar hebben de beul en het slachtoffer zich met elkaar vermengd. Quelle tristesse!
Elie Wiesel ontving in 1986 de Nobelprijs voor de Vrede als erkenning voor zijn voortdurende inzet ten gunste van de menselijke waardigheid. Alhoewel hij voornamelijk bekend stond als schrijver, die tijdens zijn leven een zestigtal boeken heeft geschreven, werd het niet toegekend voor de literatuur. Het Nobelprijscomité zag zijn geschriften en acties aangaande de Holocaust als een oproep tot het wereldgeweten ten einde een herhaling van dit soort calamiteiten te voorkomen. Wiesel worstelde voortdurend met het kwellend probleem van Gods stilzwijgen tijdens de vervolging van Zijn volk. In “Nacht” (1966) schildert hij de ontwikkeling van zijn wanhoop tijdens zijn verblijf in Auschwitz. Hij verkondigt: “De Eeuwige, Heer van het Heelal, de almachtige en verschrikkelijke zweeg stil. Waarom zou ik Zijn naam moeten zegenen? Waarvoor zou ik Hem moeten danken?” In de cantate “Ani Maamin” (1973) schrijft hij: “Wat voor soort Messias is een Messias die zes miljoen doden verlangt voordat Hij zich openbaart?” Maar aan het eind van de cantate blijft God niet stil. God weent en fluistert: “Mijn kinderen hebben Mij verslagen, zij verdienen Mijn dankbaarheid.” De uitdrukking “zij hebben Mij verslagen” is geen literaire ontdekking van Wiesel, maar een typisch voorbeeld van de Chassidische filosofie, hier gebaseerd op een Kabalistische herinterpretatie van een befaamde rabbijnse discussie uit de Talmoed. (Baba Meziah 59b)
Natuurlijk was Elie Wiesel altijd nadrukkelijk aanwezig tijdens de publieke herdenkingen van de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. In de wereld zijn op allerlei plaatsen zogenaamde holocaust gedenkplaatsen. Inmiddels is het aantal abortussen in de wereld vele malen groter dan het aantal slachtoffers van de vernietigingskampen met dit verschil dat de abortusslachtoffers absoluut onschuldig zijn en weerloos, maar ook het meest vergeten. De berijmde psalm 31:13 luidt: “Ik ben voor hen gelijk een dode, weg uit hun oog en hart. Om mij heeft niemand smart. O God, wie heeft mij nog van node? Ik ben door elk vergeten, als afval weggesmeten.
Bergoglio schijnt dat niet te deren. Hij bestond het om in een interview met de Corriere Della Serra op 8 februari jongstleden Emma Bonino (voormalig minister van buitenlandse zaken) een van Italiës “vergeten groten” te noemen, “die te vergelijken valt met de grote historische figuren zoals Konrad Adenauer en Robert Schuman”. Zij is decennia lang een van de meest prominente voorstanders van abortus geweest…
We zijn het aan de Joodse slachtoffers verplicht de Shoah (catastrofe) te blijven herdenken. Ja alle slachtoffers van massavernietiging dienen te worden herdacht. Zo zijn we het aan de slachtoffers van abortus verplicht hun lot te blijven herdenken, nu meer dan honderd keer groter in aantal dan die van de Shoah. De dag is hopelijk niet veraf dat er een jaarlijkse herdenkingsdag komt voor alle slachtoffers van de abortushecatombe. Op die bijzondere dag zullen de toespraken er steeds weer op hameren: DAT NOOIT MEER!

Bron: Restkerk; NYTimes

Advertenties

Categorieën:Abortus

Getagd als: