Ketterse synode

De woede-uitbarsting van Bergoglio tijdens de Synode: ‘Hij stond te tieren’

bergogliowoede

“Ik ben hier de baas!”

“Ik zal ze allemaal buitengooien!”

Jorge Bergoglio, 12 oktober 2015

In oktober 2015 berichtten we over de brief van 13 kardinalen, met klachten over de gang van zaken in de Synode, en die door Bergoglio volledig werd genegeerd. De brief ging er vooral over dat de Synode werd gemanipuleerd naar de progressieve richting met de hulp van nieuwe Synodale regels en het aanstellen van dubieuze prelaten op hoge posten van die Synode. Later waren er geruchten dat Bergoglio razend zou zijn geweest over die brief. Die geruchten werden bevestigd.

OnePeterFive schrijft: Geruchten verspreidden zich nog diezelfde dag toen de brief werd publiek gemaakt, dat paus Franciscus een razende publiekelijke uitbarsting had tegen de auteurs ervan. De eerste verslaggevingen van het spektakel werden gepubliceerd door de journalist Roberto d’Agostino, stichter van de Italiaanse tabloid website ‘Dagospia’. De website, die gekend is om nieuws te doorspekken met wulpse roddels en obscene foto’s, is niet geschikt om een link te krijgen van een Katholieke publicatie. Maar het verhaal werd spoedig opgepikt door een meer respectabelere Italiaanse krant, ‘Il Giornale’. Deze verslaggevingen gaven aan dat tijdens de avond van 12 oktober, nadat Bergoglio te weten kwam dat Sandro Magister de brief had gepubliceerd, de “heilige” vader in een vlaag van woede ontstak in zijn residentie in Casa Santa Marta – in het bijzijn van enkele priesters en bisschoppen die toen aanwezig waren. Hij zou naar verluidt hebben geroepen:

Als dit het geval is, kunnen ze (de 13 kardinalen) vertrekken. De Kerk heeft hen niet nodig. Ik zal ze allemaal buitengooien!”

Op het ogenblik van dit verslag, contacteerde ik één van de redacteurs met wie ik toen samenwerkte, en zijn reactie was dat het van een roddelwebsite kwam en dat hij het verhaal niet geloofde. Met niets om mee verder te gaan, liet ik het vallen.

Afgelopen december echter, brachten verschillende andere incidenten dit onderwerp terug in mijn geest. Eerst ontving ik een email van een bevriende priester, die na een recent bezoek aan Italië, mij vertelde dat hij tijdens zijn bezoek van verschillende bronnen had gehoord over het incident in Santa Marta. Deze priester bracht met dan in contact met een andere priester – een Italiaan – die ik, vanwege z’n anonimiteit, pastoor Guiseppe zal noemen. Het was pastoor Guiseppe die mijn priestervriend persoonlijk vertelde over het incident. Hij antwoordde als volgt:

“Gegroet! Het incident lijkt zeker te zijn gebeurd. Ik heb gehoord van verschillende bronnen uit de tweede hand, die mensen kennen die aanwezig waren toen de heilige vader een vreselijke uitbarsting had in de eetkamer in Santa Marta, vóór bisschoppen, priesters, seminaristen en vele anderen. Hij schreeuwde naar verluidt: “Mij is de volle macht gegeven! IK ben hier de baas! Wie denken die kardinalen wel dat ze zijn? Ik zal hun rode hoed afpakken!”  Hij was zo woedend dat hij bijna flauw viel; sommigen zeggen dat hij bijna een hartaanval kreeg. De mensen waren geschokt, en het nieuws verspreidde zich als een vuurtje in verschillende middens in Rome.”

Als journalist wilde ik verder gaan, dus vroeg ik pastoor Guiseppe of hij diegenen zou contacteren met wie hij had gesproken en die getuige waren van de feiten. Zou iemand van hen, vroeg ik, bereid zijn om zorgvuldig en accuraat neer te schrijven wat ze hadden gezien, al is het maar anoniem? Het unanieme antwoord was een klinkende “Nee.” Al die ooggetuigen bleken te bang om zelfs een anonieme getuigenis te schrijven van wat er was gebeurd! Pastoor Guiseppe wilde het niet loslaten. Hij had ook verschillende contacten die wonen in Casa Santa Marta. Die moesten zeker aanwezig geweest zijn toen paus Franciscus schreeuwde, of ze moeten er minstens over gehoord hebben? Hun antwoord op deze vraag was niet het ontkennen ervan, maar enkel van onderwerp veranderen. Hun onwilligheid om dit te bevestigen sprak boekdelen, maar hun weigering om het te ontkennen nog meer. Pastoor Guiseppe verzekerde me echter, dat het verhaal van de pauselijke woede-uitbarsting overal gekend is in Rome, een stad “waar er geen geheimen zijn; het is een te kleine plaats daarvoor.”

De woedeaanval van Bergoglio was eigenlijk een paroxisme (= hoogste graad van woede). Daarom verzocht de Zwitserse garde de aanwezigen om de ruimte te verlaten. Hitler had ook regelmatig een paroxisme.

hitlergif

 

Advertenties

Categorieën:Ketterse synode

Getagd als:

5 antwoorden »

  1. Zulke woede uitbarstingen zoals bij Hitler waren occult een paus moet nederig zijn trouwens dat zegt deze paus toch dikwijls zijn woedeuitbarstingen wijzen op iets occult deze mens heeft God nooit gezien ! Shalom

  2. Zie daarvoor naar onze video: ‘Bergoglio en het Taoïsme’. Tijdens zijn genezing door de Taoistische ‘genezer’ Liù Ming zijn vele demonen in hem gevaren. Dat verklaart veel.

  3. Ik ken een priester, wiens naam ik overigens voor mij zal houden, die de dag na de verkiezing van Bergoglio zei ‘diep geschokt’ te zijn. Hij heeft er nachten niet of nauwelijks van kunnen slapen. Toen was deze Bergolio voor mij een totaal onbekende dus nam ik de uitlating van deze priester voor kennisgeving aan.
    Nu zijn we drie jaar verder en hoop en bidt ik dat zijn pontificaat zo snel mogelijk tot een einde mag komen. Als deze man vergund wordt pakweg nog vijf jaar zo door te gaan, dan mag de Kerk nog blij zijn als het bij een schisma blijft.

  4. Een paroxisme wil niemand meemaken! Als je daarmee wordt geconfronteerd sta je te trillen op je benen en ben je de hele dag van slag. Demonen en “demonische narcisten” kennen vier primaire emoties: 1) haat, 2) jaloezie (omdat aan iemands illustere grootheid tekort zou worden gedaan), 3) woede of wrok, en tenslotte 4) angst. Via existentiële angst kunnen totaal ontspoorde mensen tot een begin van berouw komen. Als de hel en zijn bewoners worden weggepraat verdwijnt de angst en gaan dus vele zielen verloren die anders gered hadden kunnen worden. Om kort te gaan: woede is een van die typische kenmerken van het duivelse. Let wel, vreugde ontbreekt in het lijstje. De enige vreugde die demonen en demonische narcisten kennen is de vreugde iemand kwaad te hebben berokkend, wat een pendant is van de voortdurend wegvretende haat.

    Uitleg: Demonische narcisten zijn mensen die door een bewuste daad de liefde uit hun hart hebben gebannen en geobsedeerd zijn met zichzelf. Diep in zichzelf verafschuwen ze zich en daarom klampen ze zich vast aan een grotesk beeld dat ze in gedachten van zichzelf hebben geconstrueerd. Deze mensen heten demonisch omdat ze de karaktertrekken van de demonen hebben overgenomen, niet omdat ze demonisch bezeten zijn, alhoewel dat laatste niet hoeft te worden uitgesloten. Boodschap uit het Boek der Waarheid van 8 maart 2013: “Hij (Bergoglio) heeft met grote zorg zijn positie bewerkt en weldra zal zijn opgeblazen houding te midden van zijn luisterrijke hofhouding te zien zijn. Zijn hoogmoed, arrogantie en zelf-obsessie zullen in het begin voor de wereld angstvallig verborgen zijn.”

  5. Het moet vooral veel indruk nagelaten hebben bij die prelaten die erbij waren, en die dachten te doen te hebben met een lieve, vriendelijke, gezellige en zachtaardige ‘paus’… Dit is een woede-uitbarsting omdat hun boze plannen gedwarsboomd worden… En over bezetenen schrijft de zalige A.K.Emmerick. het volgende: “De minst slechte soort (bezetenen) vertoont zelfs een schijn van goed, roemt de menslievendheid, bevordert de kunst en wetenschap, betoont zich weldadig, hulpvaardig, doch alles zonder en buiten God: het is liberalisme, socialisme, humanisme in hun beste betekenis. Uit de minst slechte daalt men af naar de slechtere, en uiteindelijk de slechtste groep. De beste verbergt haar slechtheid onder een schijn van goed en streeft aardse menslievende doeleinden na.” Rara, aan wie doet dit denken?