Opinie

Een priester zegt zijn gedacht: ‘Geboden worden gemeden en een tomeloze barmhartigheid lijkt te stranden in een slappe goedkeuring van alles’

Pastor Holding Bible ca. 2000

Nieuwjaar 2016. Een priester uit het Vlaamse, die liever anoniem wenst te blijven, zegt zijn gedacht in een nieuwjaarsbrief:

Een jaar geleden had ik het over: “wat als het licht nu eens zou uitgaan ?”. Men sprak toen van niets anders. Iedereen was erdoor benomen. Zou elektriciteit schaars worden? Moesten we angstig zijn en allerlei voorzorgsmaatregelen treffen? Allerlei plannen werden uitgedacht en wenken, ja zelfs bepalingen werden opgelegd. Een bericht om van te bibberen…

Het licht is niet uitgegaan en men hoort nu zelfs zeggen dat er stroom te veel zal zijn… Begrijpe wie begrijpen kan. Deze wereldse roerselen en mysteries kunnen anders uit pakken. Het kan verkeren.

Hebben we als gelovigen echter de diepere signalen gehoord in het voorbije jaar? Hoe staat het met het licht in ons hart? Waar mag de Heer onze wegen kruisen? Waar brengen wij dat licht, zijn Licht? Of is dat nog meer aan het uitdoven en raakt het ons misschien niet?

Dan horen wij dieper waar het op aan komt. Niet wat vlug voorbij gaat is het belangrijkste, maar wat duurt. Zingeving in ons leven, ook als het materieel scheef loopt. Maar in onze mentaliteit en leefgewoonten zijn we soms zo afgemat en uitgeput geraakt. Soms weten we niet meer van welk hout pijlen maken.

Mensen worden angstig door de vloed van berichten die meestal negatief geduid worden… Neem nu bvb. de tekenen van deze tijd: een ongekende geloofsafval bij ons maar ook in andere geloofsgemeenschappen. Geloof dat in vraag gesteld wordt en gewoontes die ondersteboven worden gegooid. Nieuwe moderne dogma’s die verkondigd worden. We zien het bos niet meer door de bomen en wat wordt ons zo al niet opgedrongen of als ‘normaal’ aangeprezen?

Wat te denken over dreigende oorlogshaarden, de internationale verhoudingen, cultuurbotsingen, migratie , milieu… Wat is daar nu van aan? We lijken te verwijlen in een soort eindtijd gedachte. Onheil treft de wereld, de gezinnen, de cultuur, de godsdienstbeleving, de waardenschaal. Alles wordt anders en hoe bewegen we ons daarin? Een blind mee heulen of erger, niets zien of ervaren van wat gebeurt… De mens wordt meer bevraagd, zowel in de ruimere gemeenschap als persoonlijk.

Op alles zouden we een antwoord moeten hebben en dan nog, dat antwoord wordt ons voorgekauwd en we volgen blindelings de massagedachte in alles. Waarden worden ontdaan van hun juiste inhoud en verbreed tot er niets meer overschiet. Geboden worden gemeden en een tomeloze barmhartigheid lijkt te stranden in een slappe goedkeuring van alles. Rechtvaardigheid van zijn kant wordt meer een duister voorschrift van puur menselijk handelen.

We merken dat in het geloof. Waar merken we nog de komst van de Heer in deze tijden die een Blijde Boodschap brengt gesneden op Gods wil en plan met deze wereld en de hele mensheid. Waar wordt de diepe vrede van de Heer nog gevoeld tegenover een vrede van losse verdragen en schendingen van overeenkomsten? Steeds meer zoekt men wereldse oplossingen voor alles. Gods schepping verwordt tot een matte vorm van zich evolueren doorheen de tijden. De mens staat alleen centraal en God wordt geweerd. Tastbaar in religieuze symbolen die moeten sneuvelen. Een all-in soep van zogenaamde waarden en opinies dreigen een nieuwe wereldreligie te bouwen. Waar merken we de stem van God in de geschiedenis? Zijn verbond met de mensheid eertijds, zijn komst in de Redder, Jezus Christus, twee millennia geleden en de werking van zijn Geest in de Kerk? De Kerk zelf draagt een last mee van eigen verval en schandalen. Mensen zijn gemakzuchtig geworden en beperken het geloof tot een vaag iets waar een persoonlijke God geen plaats meer vindt zoals in een overvolle herberg. Geloven dreigt een afgelegen plek te moeten opzoeken, ergens aan de rand van onze maatschappij waar slechts herders en wijzen een toevlucht zoeken.

Mensen moorden en maken elkaar het leven zuur om matte overtuigingen, eigen aan het menselijk streven. Angst is het gevolg. Dat kan nooit Gods bedoeling zijn, laat staan dat we elkaar naar het leven staan omwille van welke godheid dan ook! Merken we in onze harten nog de God van liefde en vrede? Volgen wij zijn Licht als wijze mensen en zijn we nederig genoeg als herders om in de tekenen ook van deze tijd Gods Licht te ontwaren? Is ons hart een overvol paleis van aardse weelde en genoegdoening of kiezen we voor de eenvoudige voederbak, de kribbe? Zijn we vol van onszelf zodat er geen plaats meer is voor de ander en dé Ander? Waar zit het vuur in ons en in onze geloofsgemeenschap, het vlammende voedsel van Gods Geest? Of worden we slaafs geleid door een geest van een wereld die zichzelf zoekt en verliest? Moeten ook mensen vluchten omwille van hun geloof in Christus? Of wordt enkele gevlucht om slechts werelds manna of de hongerige mammon? Vervallen we tot brood en spelen en dat is het dan.

Ook nu komt de Heer! Eens komt Hij terug zoals Hij gezegd heeft. Hij lijkt in onze tijden weer meer gewenst waar we zien dat de mensheid er een soep en drama van dreigt te maken. Voor wie kiezen we in het komende jaar: God of de mammon? Inzet voor Gods bedoelingen of plat wereldse genoegdoening? Deze wereld is eindig. Iedereen zal helemaal niets mee nemen uit deze tijdelijke era. Niemand ontsnapt er aan. Geen extra beloningen in een hiernamaals voor schandelijke terreur. Nemen we de Blijde Boodschap ter harte van de mens geworden Heer en God? Of gaat ook dat Licht bij ons verder uit en wordt ons geloof een héél klein waakvlammetje?

Kom Heer Jezus, kom! Maranatha…

Bron: eigen berichtgeving

Advertenties

Categorieën:Opinie

Getagd als:

1 antwoord »

  1. De geloofsafval heeft ook te maken met de onduidelijke boodschap die de kerk geeft ! Dat mensen de kerk verlaten is dan ook logisch! Denken we maar aan de bisschop van Antwerpen alleen zijn naam al doet niet veel goeds denken ook hij behoort tot die satanische orde deze man wil van de kerk een humanistische kerk maken met een humanistisch geloof en Jezus staat buiten. Dus ik kan de opmerkingen van de pastoor goed begrijpen en dat hij anoniem wil blijven heeft dan weer met de katholieke hypocrisie te maken de kerk maakt van jou een hypocriet je wordt er zeker geen beter mens van! Horen,zien en zwijgen zijn in de kerk en vaticaan de basisgegevens altijd positief zijn ook al is daar geen reden toe kritiek wordt nog steeds niet aanvaard! Shalom