Jaar van de valse barmhartigheid

‘Dit heilig jaar, met z’n brede opvatting van barmhartigheid, kan gezien worden als een wapenstilstand met de zonde’

mercylogo
Editoriaal: Radicati nella fede, Januari 2016; Nieuwsbrief van de Katholieke gemeenschap van Vocogno, bisdom van Novora, Italië

Waarom heeft de Kerk heilige jaren gehad, waarom heeft Ze Jubileums gehouden met volle aflaten? Vooral omdat de mens terug naar God moet keren en zich afscheiden van zonde die de eeuwige dood voortbrengt. Er is geen andere reden, absoluut geen andere!

Op dit moment zien we een eigenaardig aandringen op de barmhartigheid van God die buitenaards klinkt, heel buitenaards voor Katholieke oren. We horen praten over de Heer die altijd vergeeft, maar dit aandringen werd nooit voorafgegaan en vergezeld met de gedachte over de ernst van de zonde, in al z’n dodelijke consequenties. Het is hetzelfde oude verhaal: Katholieke waarheden worden vastgenomen, afgezonderd van al de rest en getransformeerd in iets anders. Het is de techniek voor het stichten van een nieuwe kerk, de kerk van de mensheid die niet de Kerk van Christus is. In dit alles is er iets onlogisch, iets onredelijk: waarom in hemelsnaam zou de Heer jou aanvaarden met barmhartigheid als je niet uit zonde en dood moest getrokken worden?

Vandaag is het de mode, zelfs in de Kerk, om te praten over de goedheid van God zonder te refereren naar de ernst van de zonde – elke zonde. Diegenen in de Kerk, die nog durven het kwaad en de ernst ervan aan de kaak te stellen, worden in feite gezien als vijanden van Gods barmhartigheid, die moeten aan de kant geschoven worden als een valse profeet, zodat de schoonheid van de “nieuwe kerk” eindelijk mag doorschemeren. Er zullen vele morele rampen gebeuren in dit ‘heilig jaar’ als we niet terugkeren naar de ware Barmhartigheid, de barmhartigheid van Christus, die wanneer Hij jou aanvaardt wanneer je berouwvol bent over je zonden, zegt: “Zondig voortaan niet meer.”

De Barmhartigheid van God, van Christus, kan nooit gescheiden worden van de standvastige veroordeling van zonde, van elke zonde. Het is eerder in het grondig onderrichten over de ernst van de zonde dat de Kerk steeds harten heeft geopend voor de ware barmhartigheid van God.

De gezegende Kardinaal Newman (+1890), heeft rakende dingen te zeggen over de noodzaak van de sterke veroordeling van de zonde. Wanneer hij spreekt over de doctrinaire taak van de Kerk, zegt hij het volgende:

“Ten eerste moet de initiële doctrine van de onfeilbare leraar een nadrukkelijk protest zijn tegen de bestaande toestand van de mensheid. De mens heeft gerebelleerd tegen zijn Schepper. En het was dit dat de goddelijke tussenkomst veroorzaakte: en de leer te verkondigen moet de eerste daad zijn van de goddelijk aangeduide boodschapper.” (Apologia pro vita sua, hfst V)

Er is geen weg er rond, de grote Kardinaal Newman, te vaak voorbijgegaan als een veroorzaker van conciliaire verwarring, is zeer duidelijk hierover: de rebellie van de mens tegen God moet verworpen worden, en deze aanklacht is in het hart van de woorden van de Kerk, het komt vóór alle andere dingen, en hiermee begint alles.

Maar laten we verder gaan met Newman:

“De kerk moet rebellie verwerpen als de grootste van alle mogelijke kwaad. Ze mag er geen betrekking mee hebben, als Ze trouw zou blijven aan haar Meester, dan moet ze het bannen en banvloeken.”

Dit is nogal anders dan de verwarring die ons nu omgeeft en overstroomt. Het is nogal anders met de verwarring die volgde op de Synode, die de verwarring van het Jubileum voorafging! Zonde niet verwerpen is eigenlijk betrekking hebben met de zonde, het wordt door de meesten zo gezien. Het wordt gezien als een wapenstilstand, een overeenkomst, als de verwerping van het gevecht tegen de zonde en de duivel. Het wordt gezien als een verandering van moraal, als het schrappen van enkele geboden van de Decaloog (10 geboden), om een overeenkomst te sluiten met de wereld die geen intentie heeft van te veranderen.

In feite is er het risico dat dit ‘heilig jaar’ met z’n brede opvatting van barmhartigheid wordt gezien als een grote wapenstilstand met de zonde. Dit gaat de geboorte vooraf van een nieuwe kerk die verzoend is met de moderne wereld die totaal geen verlangen heeft om te veranderen: wat een dodelijke illusie!

dealwithd

Een dodelijke illusie is het om te denken dat de wereld kan overwonnen worden met vergeving dat geen berouw over de zonde vereist, en geen vastberadenheid om niet meer te zondigen! Het is een dodelijke illusie om te denken dat de kerken weer gevuld kunnen worden door helemaal niets te vragen van de zielen. Het is een dodelijke illusie om te denken over het wagenwijd openzetten van deuren voor iedereen, zonder iets te vragen van hen: velen zullen misschien binnenkomen, maar ze zullen een zwakke kerk bezetten die getransformeerd zal zijn naar hun beeld; en nadat het gelijkaardig werd gemaakt aan de plaats waar ze van kwamen, zullen ze het voor de zoveelste keer verwerpen als een nutteloze kerk.

Wat is het nu van een kerk dat zegent, maar niet langer het verlangen heeft van te bekeren? Wat is het nut van een kerk die de grote werken van Christus heeft verworpen – dat van het redden van zielen – door hun ware bekering te bewerkstelligen en hen te heiligen door Genade? Wat is het nut van een kerk die, in het ontrouw zijn aan haar Meester, beschaamd is van Zijn heilige woorden: “Ga, jullie zonden zijn vergeven, en zondig vanaf nu niet meer, zodat jullie niets ergers overkomt?”

Maar laten we nogmaals luisteren naar de woorden van de grote John Henry Newman:

“Het is beter voor de Katholieke Kerk dat de zon en de maan van de hemel zouden verdwijnen, voor de aarde om te mislukken, en voor de vele miljoenen erop om te sterven van verhongering in de meest extreme doodsangst, zo ver als de tijdelijke droefheid reikt, dan dat één ziel, ik ga niet zeggen zou moeten verloren gaan, maar een dagelijkse zonde zou begaan, dat ze opzettelijk één onwaarheid zou verkondigen of één arme duit zou stelen zonder verontschuldiging. “

Is ons Katholiek geweten nog steeds zoals dit? Wordt de taak van de Kerk nog steeds begrepen als dusdanig?

Geliefden, de taak van de Kerk kan niet veranderen, omdat Christus niet verandert. Laten we die valse leraars niet vertrouwen die vergeving inruilen voor een volle aflaat met een overeenkomst van een veel te menselijke smaak, dat proeft naar het diabolische.

De Kerk is opgezet als een verdediging tegen het kwaad, voor de redding van de zielen van de afgrond van de zonde:

“Het is vanwege de intensiteit van het kwaad dat de mensheid in z’n greep houdt, dat een gepaste tegenstander werd voorzien (= de Kerk); en in de initiële bedoeling van die door God gegeven kracht is natuurlijk om haar standvastigheid te bieden en om de vijand te verslaan. Zo’n inleiding geeft dan betekenis aan haar positie in de wereld, en een interpretatie van haar hele weg van onderricht en daden.”

Dit is waarom een Kerk die barmhartigheid ziet als een overeenkomst pure nonsens is, en leidt tot de vernietiging van de Kerk zelf. Een kerk die zodanig gereduceerd is zal niet langer een positie in de wereld hebben, en het is eigenlijk al zo.

Laten we bidden tot de Heer en de Maagd Maria dat ze ons herders mogen geven naar het hart van God, die niet bang zijn om de zonde te confronteren en zichzelf op te stellen als een uitdaging tegen de vijand; en dat ze ons allemaal de wijsheid geven om zo’n herders te herkennen.

http://rorate-caeli.blogspot.com/2016/01/radicati-editorial-indulgence-is-not.html#more

Advertenties

3 antwoorden »

  1. Beste mensen,

    Wat een bijzondere brief, die alles zo goed verwoordt.

    Een zin komt mij een beetje vreemd over, de zin: diegenen in de Kerk, die nog durven het kwaad en de ernst ervan te “verwerpen”, moet dit niet zo iets zijn als: verkondigen?

    Ik denk dat juist de “nieuwe kerk”het kwaad en de ernst ervan wil verwerpen.

    Met vr. groet en Gods zegen voor u,

    Petronella Groot

    • Dank voor uw nuttige opmerking. Ja het was een beetje een rare verwoording. Het Engels was ‘denounce’, dus het moest eigenlijk ‘aan de kaak stellen’ zijn. De zin werd gewijzigd. Zo’n opmerkingen zijn altijd welkom, soms ziet men eens iets over het hoofd. Gods Zegen vanwege de redactie.

  2. God heeft zijn schepping lief en zoekt gemeenschap met het zijne, vooral met het schepsel de mens. De torah is een ketubah (huwelijkscontract), dus veel meer dan een stelletje regels. Gods wet is er voor ons welzijn. Bij overtreding doen we onszelf en onze omgeving tekort, missen we ons doel, wat een definitie van zonde is. Uit ‘ons doel missen’ ontstaan ketens van ontsporingen en uiteindelijk de dood. (cf. Jac. 1,15) Het is opvallend dat het woord ‘doel’ of ‘zin’ gerelateerd is aan het Engelse ‘sin’ dat zonde betekent. Omdat God in alles rationeel handelt is niets van al het geschapene zonder zingeving. Als wij die zingeving geweld aandoen begaan we een zonde. Niet in de zonde geloven op de manier zoals de Bijbel ons voorhoudt, betekent dat wij ook geen toekomstvisie hebben. Immers, God zegt: “Zie IK maak alles nieuw!” (Op. 21:1-8) Eens zullen we verlost zijn, als menselijke gemeenschap, van de doodscultuur en immoraliteit die onze wereld gevangen houdt. Op dit moment is het nog individueel, maar naar dat andere zien wij reikhalzend uit.