Kritiek op Bergoglio

Bergoglio door The Remnant Newspaper verkozen als man van het jaar 2014

remnantyear

The Remnant Newspaper, 3-01-2015 – De titel Man van het Jaar, reflecteert de impact die een publieke figuur heeft gehad op de wereld tijdens het afgelopen jaar. Dus was het vrij begrijpelijk en zelfs voorspelbaar dat Time, ’s werelds leidende nieuwsmagazine en The Advocate, ’s werelds meest prominente homoseksuele publicatie, beiden paus Franciscus als “Persoon van het Jaar” benoemden, voor 2013.

Vanuit het traditioneel Katholiek standpunt van deze krant (The Remnant Newspaper), is paus Franciscus Man van het Jaar voor een heel andere reden: de gevolgen van zijn toenemend alarmerend pontificaat. Het “Francis effect” is eindelijk veel katholieken buiten de traditionele kringen aan het wakker schudden voor de lelijke realiteit van de post-conciliaire revolutie in de Kerk, en brengt hen recht in het zicht van een crisis die de ‘normalisten’ niet langer kunnen verbergen achter hun gewoonlijk verbloemende interpretaties van de gebeurtenissen.

In minder dan twee jaar zagen we volgende ‘verwezenlijkingen’ van het Bergogliaans pausschap:

  • een ongeziene afwijking van traditionele kledij, gewoontes en protocollen van het pausschap, met als resultaat dat de media de “nederigheid” van Bergoglio in de hemel prijst, ten koste van al zijn voorgangers, inclusief heiligen die de tradities eerden, als gevolg van de heiligheid van het ambt van de Vicaris van Christus;
  • verder opvallende demonstraties van “nederigheid”, altijd voor de camera’s (dineren met bedienden van het Vaticaan in de cafetaria, ‘selfies’ met het gewone volk, in een bus naar de jaarlijkse retraite rijden, etc.) welke de media verder exploiteren als een ongunstige reflectie op vorige Pausen;
  • perversie van de traditionele Witte Donderdag mandatum, waarbij de instelling van het priesterschap en de Eucharistie tijdens de Eerste Mis die door Onze Heer werd geofferd, wordt herdacht, door het wassen en kussen van de voeten van niet-Katholieken, inclusief Moslim vrouwen; en daarbij de heilige traditie degraderen door het te schikken naar zijn persoonlijk verlangen om zijn “nederigheid” tentoon te stellen op een bijzondere manier;
  • de bekende verklaring “Wie ben ik om te oordelen?”, het respecteren van “homoseksuelen” in het katholiek priesterschap, het creëren van de indruk van een ongeziene nieuwe “openheid” tegenover homoseksuelen in de Kerk, waar hij sindsdien niets heeft gedaan heeft om het tegen te spreken, maar daarentegen, verder deed om deze indruk te cultiveren, zoals gezien op de Synode voor de “Familie”, die hij controleerde;
  • ontelbaren schandalige verwarrende en heterodoxe interviews en gesprekken met journalisten, inclusief de doctrinaire atheïst Eugenio Scalfari, welke het Vaticaans publicatiehuis, met de goedkeuring van Bergoglio, recent in een boekvorm heeft uitgegeven, waarbij alle pogingen door zijn woordvoerders om te benadrukken dat hij verkeerd was geciteerd, nu in het water vallen;
  • een volhardend misbruik van de H. Schrift tijdens zijn dagelijkse “meditaties” in Casa Santa Marta: “Christus deed enkel alsof hij kwaad werd op zijn leerlingen”; “Maria zou waarschijnlijk willen gezegd hebben: ‘Leugens, ik werd bedrogen!’, toen haar Zoon werd gekruisigd”; “De farizeeën waren ‘beulen’ betreffende het huwelijk” (terwijl Jezus hen eigenlijk bestrafte omdat ze te laks waren!); enz. enz.,…
  • constante publieke aanvallen op leden van de gelovigen; Bergoglio beschuldigt gelovigen van “het zich superieur voelen tegenover anderen omdat ze bepaalde regels volgen of zich vastklampen aan een bepaalde Katholieke stijl uit het verleden”; “van het zoeken naar een overdreven doctrinaire zekerheid”; van het hebben van een overdreven vooringenomenheid voor de liturgie, de doctrine en de prestige van de Kerk”;….
  • een openlijke minachting voor de traditionele liturgie van de Kerk, welke Bergoglio verwerpt als “een soort van mode waar sommige mensen aan verslaafd zijn”;
  • de brutale vervolging van de Franciscaanse Broeders van de Immaculata, op basis van hun toenemende gehechtheid aan de traditionele Latijnse Mis en hun “duidelijke traditionalistische drift”, en het viseren van de Zusters van de Immaculata voor dezelfde reden, onder het mom van een “Apostolische Visitatie”, uitgevoerd door modernistische nonnen;
  • de warme omhelzing van Protestantse predikanten en televangelisten als “broeders”; Bergoglio verklaart dat hij niet geïnteresseerd is het bekeren, zelfs al stelen ze miljoenen schapen van de Katholieke kudde, die hem werd toevertrouwd, zoals ze hebben gedaan in een Latijns Amerika, die minder Katholiek wordt met de dag;
  • de verbazingwekkende verklaring dat het “zondigen tegen de wil van Christus is” om de focussen op de doctrinaire verschillen tussen de Katholieken en de Protestanten, omdat “onze gedeelde doopsel belangrijker is dan onze verschillen” – waarbij hij effectief de leer van het Magisterium en de onfeilbare anathema’s van de Kerk over de dwalingen van Luther en andere Protestantse sekten verwerpt;
  • een koppig verdedigen van de Islam, tegengesteld aan de hele geschiedenis van haar vervolging van de Christenen, die tot op vandaag voortduurt, inclusief Bergoglio’s verklaring in Evangelii Gaudium dat “authentieke Islam en het fatsoenlijk lezen van de Koran tegengesteld zijn aan elke vorm van geweld” – een bewering waartoe hij geen enkele bevoegdheid heeft;
  • het verdedigen van de Islam tegen de goed gefundeerde bewering dat het onlosmakelijk geweld promoot tegen de “ongelovigen”: “Je kan dat niet zeggen, net zoals je niet kunt zeggen dat alle Christenen fundamentalisten zijn. We hebben elk ons deel (van de fundamentalisten). Alle religies hebben deze kleine groepen” – waarbij hij dus suggereert dat de Rooms Katholieke tradionalisten of de Protestantse ‘Bijbel-fanatiekelingen’ te vergelijken zijn met de Moslim fanatiekelingen die moorden, verkrachten en ontelbare andere daden van geweld en vervolging tegen Christenen uitoefenen, of hen op regelmatige basis ter dood veroordelen wegens ‘blasfemie’ of ‘apostasie’ volgens de ingestelde juridische wetgevingen van Moslim landen;
  • de uitnodiging van een Moslim Imam om “te bidden voor vrede” in de Vaticaanse tuinen, en die in de aanwezigheid van Bergoglio de Koran citeerde en Allah opriep om “ons de overwinning over de ongelovigen te verlenen”, waarna op grote schaal geweld uitbarstte in het Arabisch – Israëlisch conflict en de toename van vervolging van Christenen in diverse Moslimlanden (zoals Irak, toen omstreeks die periode ISIS aan een opmars begon);
  • de belachelijke “Voetbalwedstrijd voor de Vrede”, persoonlijk geregeld door Bergoglio, waar tijdens de match “homovlaggen” werden tentoongespreid, en een vulgair geklede Argentijnse tiener en pop diva het lied van John Lennon ‘Imagine’ zong, en opriep voor een einde aan alle religies, terwijl een groep kinderen haar omringde en haar bewonderde;
  • het gebed naast een Moslim Imam in de Blauwe Moskee in Istanbul, op het zelfde moment dat Christenen werden opgehangen, levend verbrand, onthoofd, verkracht, als slaven verkocht, en weggejaagd uit hun huizen in Moslimlanden, terwijl de Imam met wie Bergoglio bad, en vele anderen in de wereld, weigerden om de gruweldaden door Moslim extremisten te veroordelen;
  • de verbeten promotie van de dwalingen van Kardinaal Walter Kasper, inclusief zijn waanzinnig voorstel om publieke overspelers toe te laten tot de Heilige Communie, welke Bergoglio zelf toeliet toen hij Aartsbisschop was van Buenos Aires;
  • een Synode over de “Familie”, die nogal voorspelbaar, verviel in een aanval op de familie, inclusief een ‘opening’ tot de homo’s en publieke overspelers in het schaamteloze tussentijds rapport dat Bergoglio goedkeurde en had verspreid naar de pers voordat de Synodevaders het hadden gezien, waardoor hij rebellie bij de bisschoppen en kardinalen aanwakkerde, tegen de manipulatie van de Synode;
  • de introductie van een “God van verrassingen”, tijdens een uithaal naar de zogezegde “traditionalisten” nadat de Synodevaders het tussentijds rapport hadden afgewezen en er niet in slaagden om dezelfde taal te gebruiken in het finale rapport, dat ook de opening voor homo’s en H. Communie voor publieke overspelers suggereerde;
  • het behouden van de afgewezen synodale teksten voor gebruik in de voorbereidingen van de Synode van 2015; ondanks het falen van de Synodevaders om het goed te keuren;
  • het zich bemoeien in internationale affaires, om een nadelige gevangenenruil te bewerkstelligen tussen de VS en de Communistische dicatuur van Cuba, waarbij er geen enkel gewin was voor de vervolgde Katholieken in Cuba, die op dit moment lijden onder een onderdrukking van de overheid, maar dat wel toestond dat Barack Obama een normalisatie van de relaties met Cuba verklaarde, waarvoor hij en de dictator Raul Castro publiekelijk Bergoglio bedankten;
  • kleine maar veelzeggende gebaren, zoals het dragen van een clown neus, springen om een baseball te vangen die het publiek naar hem gooide (waarbij zijn zuchetto wegwaaide), en het plaatsen van een Wereld Jongerendagen strandbal op het historische Mariale altaar in de Basiliek van de H. Grote Maria, vlak naast het tabernakel, waarvoor Bergoglio geen enkel gebaar van eerbied toonde; en de bal moest met een t-shirt van WJD op zijn plaats gehouden worden omdat die steeds wegrolde;
  • de “Francis revolutie” in het algemeen, zoals weerspiegeld in zijn geuite “angst om opgesloten te blijven binnen structuren die ons een vals gevoel van zekerheid geven, binnen regels die ons harde rechters maken, binnen gewoonten die ons veilig doen voelen…”

Voor deze en andere ontelbare redenen, is paus Franciscus de Man van het Jaar 2014 van de Remnant Newspaper. Alhoewel hij dit waarschijnlijk niet bedoelt, toont hij de katholieke wereld de uiteindelijke uitkomst van een weg die begon met de problematische teksten van het Concilie, zoals nog geen enkel oecumenisch concilie ooit had vrijgegeven – en verder ging met de vernietiging van de Romeinse Ritus, de kerkelijke verlamming veroorzaakt door de virussen van “oecumene”, “dialoog”, en “interreligieuze dialoog”, en de introductie van de ene ongeziene nieuwigheid na de andere, van Communie in e hand tot altaarmeisjes, allemaal vergezeld van een snelle instorting van religieuze roepingen en de verspreiding van de apostasie onder de leken gelovigen.

Met Bergoglio lijken we het terminale punt van deze weg te hebben bereikt: een de facto fusie van het meest menselijke element van de Kerk met de wereld, waartoe de Kerk werd “geopend”, de Paus die dient als een gerespecteerde onderhandelaar in wereldse diplomatie, sociale rechtvaardigheid en vredevolle relaties tussen mensen van alle religies of geen religie, terwijl de missie van de Kerk om volgelingen in alle naties te maken, definitief werd in de steek gelaten door diegenen die geroepen werden om deze taak uit te vervullen.

Bron: http://remnantnewspaper.com/web/index.php/articles/item/1399-the-remnant-s-2014-man-of-the-year

Advertenties

Categorieën:Kritiek op Bergoglio