Mgr. Viganó over toen hij pro-abortus ‘katholieken’ in de VS aan de kaak stelde bij Bergoglio: “Hij reageerde niet in het minst”

In een nieuw interview met de Italiaanse Vaticaanjournalist Marco Tosatti, heeft Mgr. Viganó het onder andere over de zogenaamde ‘katholieken’ in leidersposities in de VS, over de rampzalige jaren 1960 en de smerige China-Vaticaan deal.

Marco Tosatti:

Uwe Excellentie, u diende als apostolische nuntius in de Verenigde Staten van 2011-2016, en dus kent u dit land heel goed. De democratische kandidaat, Joe Biden, beweert katholiek te zijn, maar hij is voorstander van abortus tot de negende maand en van het “homohuwelijk”. Is het mogelijk om katholiek te zijn en, op officieel niveau, dat wil zeggen, door middel van politieke en openlijke keuzes, zich te verzetten tegen de leer van de kerk – niet over bijkomstige dingen, maar over vitale kwesties?

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

De vraag die u stelt, beste Tosatti, vereist een goed gearticuleerd antwoord, maar het vereist in de eerste plaats een serieuze bezinning en een duidelijke erkenning van wie verantwoordelijk is voor het creëren van de voorwaarden die tot de huidige situatie hebben geleid.

Het was 22 september 2015, de dag van de aankomst van Paus Franciscus in Washington, D.C., ter gelegenheid van zijn apostolische reis naar de Verenigde Staten. Tijdens het diner in de Nuntiatuur, dat werd bijgewoond door verschillende leden van de pauselijke entourage, vertelde ik paus Franciscus: “Ik geloof dat er in de geschiedenis van de Verenigde Staten nog nooit een regering is geweest met zoveel katholieken aan de top: Vicepresident Joe Biden, minister van Buitenlandse Zaken John Kerry, en huisarts Nancy Pelosi. Alle drie belijden ze ostentatief dat ze katholiek zijn,m aar ze zijn pro-abortus en voor het homohuwelijk en de genderideologie, in weerwil van de kerkelijke leer. Hoe verklaart u deze tegenstrijdigheid?” En ik voegde eraan toe: “Een jezuïet, pater Robert Frederick Drinan, S.J., van Boston College, bekleedde de functie van Democratisch VS-vertegenwoordiger voor de staat Massachusetts in Washington gedurende tien jaar, van 1971 tot 1981. Pater Drinan was een van de zwaarste pleitbezorgers en promotors van abortus! Paus Franciscus reageerde niet in het minst, net zoals hij niet reageerde op 23 juni 2013, toen ik hem in antwoord op een van zijn specifieke vragen onthulde wie kardinaal McCarrick werkelijk was.

In 1967, twee jaar na de sluiting van het Tweede Vaticaans Concilie, organiseerde een andere jezuïet, pater Vincent O’Keefe, S.J. (die Bergoglio, als Provinciaal Overste van de Sociëteit van Jezus, bekend moet zijn geweest, want O’Keefe was vicaris-generaal onder pater Pedro Arrupe) als voorzitter van de Universiteit van Fordham, samen met de toenmalige rector van de Universiteit van Notre Dame, pater Theodore M. Hesburgh, een bijeenkomst van alle voorzitters van de Noord-Amerikaanse Katholieke Universiteiten in de Verenigde Staten, bij Land O’ Lakes in Wisconsin. Tijdens die bijeenkomst ondertekenden zij een document dat bekend staat als de Land O’ Lakes Statement, waarin zij de onafhankelijkheid van hun katholieke universiteiten en hogescholen uitriepen van alle gezag en alle banden van trouw aan het leergezag van de Kerk. Dit document – dat ik in mijn verslag aan Bergoglio en de bevoegde Romeinse Dicasteries krachtig aan de kaak heb gesteld – had verwoestende gevolgen voor de Kerk en het maatschappelijk middenveld in de Verenigde Staten.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de vorming van honderdduizenden jonge katholieken – waarvan sommigen later politiek leider zijn geworden – heeft geleid tot dit verraad aan het Evangelie, waarvan we vandaag de dag de desastreuze gevolgen zien. Het is ook niet verwonderlijk dat Theodore McCarrick, toenmalig voorzitter van de Katholieke Universiteit van Puerto Rico, tot de ondertekenaars van dat opstandige document behoorde.

Marco Tosatti:

Uw analyse houdt dus niet op bij een observatie van het huidige fenomeen, maar gaat terug naar de verre oorzaken ervan, waarachter een geest schuilgaat die een langetermijnplan heeft.

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

Wat ik wil benadrukken is het nauwe verband tussen de opstand van de ultra-progressieve geestelijkheid – met de jezuïeten in de hoofdrol – en de opvoeding van generaties katholieken, die volgens de modernistische ideologie in het Concilie zijn gevormd en die niet alleen diende als uitgangspunt voor de ’68 revolutie in de politieke sfeer, maar ook voor de doctrinaire en morele revolutie in de kerkelijke sfeer. Zonder Vaticanum II zouden we niet de studentenrevolutie hebben gehad die het leven in de westerse wereld, de visie op het gezin, de rol van de vrouw en het begrip zelf van het gezag radicaal heeft veranderd.

Kortom: de verantwoordelijkheid voor het verraad van deze zogenaamde katholieke politici ligt volledig bij de ontrouwe geestelijkheid, seculier en regulier, die tot slaaf van de modernistische ideologie is gemaakt, en bij de hiërarchie, die niet wist hoe, noch met de nodige vastberadenheid wilde ingrijpen om deze onmetelijke schade aan het hele lichaam van de samenleving te voorkomen. In die zin hebben de deep state en de deep church duidelijk gezamenlijk gehandeld, met het doel om zowel de burgerlijke als de kerkelijke orde wetenschappelijk te destabiliseren. Vandaag hebben we de kans om de huidige situatie te begrijpen en het is opnieuw de taak van de autoriteiten om al het mogelijke te doen om deze race naar de afgrond te stoppen: de Heilige Stoel en de Amerikaanse Conferentie van Katholieke Bisschoppen (USCCB) hebben de plicht om zowel de rebellerende clerusn als de leken die ze blijven bedriegen en zelfs in het openbaar steunen, tot gehoorzaamheid op te roepen.

Marco Tosatti:

Denkt u dat een gezaghebbende interventie van de bisschoppen nodig is om de mensen terug te roepen tot het naleven van de niet-onderhandelbare beginselen?

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

Toen de Congregatie voor de Geloofsleer zeer duidelijke instructies gaf over de uitsluiting van katholieke politici die de leer van de Kerk niet volgen, was het McCarrick zelf, samen met aartsbisschop Wilton Gregory, toenmalig voorzitter van de USCCB, die zich inspande om de uitvoering ervan in de Verenigde Staten te voorkomen. Morele corruptie en doctrinaire afwijkingen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en om deze wonden in het lichaam van de Kerk effectief te helen, is het noodzakelijk om op beide fronten op te treden. Als deze plichtsgetrouwe interventie niet plaatsvindt, zullen de bisschoppen en de leiders van de Kerk zich voor God moeten verantwoorden voor het verraden van hun plicht als herders.

Marco Tosatti:

Waarom ziet u een verband tussen het Tweede Vaticaans Concilie en de studentenprotesten van 1968?

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

Het valt niet te ontkennen, al was het maar vanuit historisch en sociologisch oogpunt, dat er een zeer nauwe relatie bestaat tussen de conciliaire revolutie en 1968. De hoofdrolspelers van Vaticaan II geven het toe. Joseph Ratzinger valt in het oog als hij schrijft:

De gehechtheid aan een utopisch anarchistisch marxisme […] werd in de frontlinie ondersteund door universitaire aalmoezeniers en studentenverenigingen die er het begin van de verwerkelijking van de christelijke hoop in zagen. De leidraad is te vinden in de gebeurtenissen van mei 1968 in Frankrijk. Dominicanen en jezuïeten stonden op de barricades. De intercommunie tijdens een oecumenische mis op de barricades werd beschouwd als een soort mijlpaal in de heilsgeschiedenis, een soort openbaring die een nieuw tijdperk van het christendom inluidde”.

Een van de periti [deskundigen] van het Concilie, pater René Laurentin, schreef:

“De eisen van de beweging van mei ’68 vielen grotendeels samen met de grote ideeën van het Concilie, met name in de Constitutie van het Concilie over Kerk en wereld. Tot op zekere hoogte was Vaticanum II al een protest tegen de Curie door een groep bisschoppen die probeerden een institutioneel geprefabriceerd Concilie te creëren”.

En de Argentijnse theoloog, pater Álvaro Calderón, heeft dat bevestigd:

“Als er iets is dat onmiddellijk opvalt voor degenen die het Tweede Vaticaans Concilie bestuderen, dan is het wel de verandering, in liberale zin, van het begrip gezag. De paus heeft zich ontdaan van zijn hoogste gezag ten gunste van de bisschoppen (collegialiteit); de bisschoppen hebben zich ontdaan van hun gezag ten gunste van de theologen; de theologen hebben hun wetenschap opgegeven ten gunste van het luisteren naar de gelovigen. En de stem van de gelovigen is niet meer dan de vrucht van propaganda”.

Deze visie wordt ook uitvoerig en met trots bevestigd aan het progressieve front], dat dezelfde eisen van de conciliaire revolutie in 1968 gerealiseerd zag. Mgr. Jacques Noyer, emeritus van Amiens, herinnert zich:

“Ik ben ervan overtuigd dat de geest die de voorbereiding, de viering en de uitvoering van het Tweede Vaticaans Concilie heeft geïnspireerd, een grote kans is voor de Kerk en de wereld. Het is het Evangelie dat aan de mensen van vandaag wordt aangeboden. Diep van binnen was mei ’68 een geestelijke beweging, zelfs een mystieke, die in overeenstemming was met de droom van het Concilie”.

Zonder een “groen licht” van de Kerk zou de wereld nooit de eisen van de studentenbeweging tot opstand hebben geaccepteerd of opgepakt. Naast de teksten van het Concilie was het juist de geest van Vaticanum II die het einde betekende van een hiërarchisch samengestelde maatschappij en van de traditionele waarden die de westerse wereld gemeen heeft: tot dan toe werden begrippen als gezag, eer, respect voor de ouderen, een geest van versterving en dienstbaarheid, van plichtsgevoel, de verdediging van het gezin en het vaderland gedeeld en, zij het in een afgezwakte vorm ten opzichte van het verleden, nog steeds in praktijk gebracht.

Het zien dat de katholieke kerk, een baken van waarheid en beschaving voor de naties, haar deuren opengooit naar de wereld en zonder aarzelen haar glorieuze erfenis terzijde schuift, zo ver zelfs dat ze haar liturgie aan de revolutie overlevert en haar moraal verwatert, dat alles was een ondubbelzinnig signaal aan de massa’s, een soort goedkeuring voor een agenda die zich toen nog niet volledig durfde te openbaren, ook al konden haar belangrijkste kenmerken al worden begrepen. Het vernietigde de kerk en de maatschappij, bracht het burgerlijke en religieuze gezag in gevaar, bracht het huwelijk en het gezin in diskrediet, maakte het patriottisme en het plichtsbesef belachelijk of bestempelde ze als fascisme. Dit alles te midden van het stilzwijgen van een medeplichtige hiërarchie! Degenen zoals ik, die in de directe postconciliaire periode het seminarie binnengingen, kunnen getuigen dat zelfs de Romeinse Pauselijke Seminaries onmiddellijk overspoeld werden door deze golf van protest, emancipatie en afschaffing van alle regels en discipline.

Daar kan geen twijfel over bestaan. Als dit niet het geval zou zijn, zou de aanzienlijke financiering die globalistische organisaties, zoals Soros’ Open Society, hebben toegekend aan de activiteiten van de Sociëteit van Jezus, en vermoedelijk aan andere katholieke organisaties, onverklaarbaar zijn. Alle premissen die in een notendop werden vastgelegd in Vaticanum II en de studentenrevolutie worden nu consequent  gepresenteerd door Vaticaanse leiders op het kerkelijke front, en door regeringsleiders op het globalistische politieke front. Daarom zou het geen verrassing moeten zijn als de prioriteiten van het politieke programma van Bergoglio samenvallen met de prioriteiten van Joe Biden. Migratie, milieudenken, Malthusiaans ecologisme, genderideologie, de ontbinding van het gezin en globalisme zijn gemeenschappelijk voor de diepe staat en de diepe kerkelijke agenda. Bergoglio’s formele verzet tegen abortus en de LGBT-indoctrinatie van kinderen wordt in de praktijk ontkend, zowel door de steun van de bisschoppen voor degenen die het politiek promoten, als voor degenen die theoretiseren over het gebruik van geboortebeperking en de erkenning van de rechten van homoseksuelen. Het geval van pater James Martin, S.J. is emblematisch, want het bevestigt een idem sentire [het zijn van dezelfde geest] tussen de exponenten van het globalisme en de progressieve katholieke intelligentsia. Het merkteken dat deze bewegingen verenigt is leugen en bedrog, verdeeldheid en vernietiging, haat voor de Traditie en de christelijke beschaving. En uiteindelijk de theologische afkeer van Christus, typisch voor Lucifer en zijn volgelingen.

Marco Tosatti:

Excellentie, denkt u niet dat deze samenhang tussen de deep state en de deep church ook wordt bevestigd in de betrekkingen met China?

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

De Chinese communistische dictatuur wordt het hof gemaakt door zowel de diepe staat als de diepe kerk: Joe Biden is net zo ondergeschikt aan de economische en politieke belangen van Peking als Jorge Mario Bergoglio. Het maakt niet uit of de mensenrechten in China systematisch worden geschonden, of katholieken die trouw zijn aan de katholieke kerk worden vervolgd, of dat een haatdragende dictatuur miljoenen onschuldige mensen afslacht door massale abortus te plannen: de belangen van de globalistische agenda prevaleren zelfs boven het bewijs van de gruwelen die de Chinese dictatuur heeft begaan.

Ik zou daaraan willen toevoegen: de actieve steun van de jezuïeten, sinds de tijd dat McCarrick naar China ging om de beroemde overeenkomst voor te bereiden die later door het Vaticaan onder het pontificaat van Bergoglio zou worden geratificeerd, is veelbetekenend. De overeenkomst heeft zelfs in de seculiere pers veel stof doen opwaaien. The Times publiceerde onlangs een artikel, getiteld: “De paus is de onwaarschijnlijke bewonderaar van Peking“, waarin Dominic Lawson aan de kaak stelde dat “meer en meer naties hun bezorgdheid hebben geuit over het groeiende bewijs van concentratiekampen en zelfs genocide in de Chinese provincie Xinjiang”, en erop wees dat “er sprake is geweest van stilzwijgen van de ene entiteit die de hele lijdende mensheid in het middelpunt van haar missie plaatst. Ik verwijs naar de Heilige Stoel“. En hij voegt eraan toe: “Het niet veroordelen van de genocide is onvergeeflijk.” Bovendien heeft het weglaten van de verwijzing naar de gebeurtenissen in Hongkong door Franciscus tijdens het Angelus van 5 juli jl. om Xi Jinping niet te ergeren, nadat hij de tekst al naar de pers had gestuurd, voor opschudding gezorgd…

Deze ondergeschiktheid van de globalistische beweging en de Heilige Stoel aan China is verontrustend en wordt ook bevestigd door de ontmoetingen die pater Spadaro, S.J. en andere jezuïeten hadden met vertegenwoordigers van de Communistische Partij tijdens de lockdown, met betrekking tot de verspreiding van de Chinese editie van La Civiltà Cattolica.

Marco Tosatti:

Wat moet een echte katholieke politicus zijn, afgezien van de huidige situatie, waarin de katholieke kandidaten voor de Democratische Partij duidelijk het leergezag van de Kerk niet steunen?

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

Om katholiek te zijn, moet men niet alleen gedoopt zijn, maar ook leven op een manier die in overeenstemming is met het geloof dat hij bij het heilig doopsel heeft ontvangen. Het geloof gaat hand in hand met goede werken, zoals de Heilige Schrift ons leert: zonder dat we ons kindschap van God in praktijk brengen door opname in het Mystieke Lichaam, zijn onze woorden leeg en is ons getuigenis niet coherent en zelfs ergernis gevend voor de gelovigen en voor degenen die niet geloven. Pater James Martin, S.J. heeft dus ongelijk als hij zich beperkt tot het zuiver bureaucratische aspect; zijn woorden worden weerlegd door die van de Heiland: “Jullie zijn mijn vrienden als jullie doen wat ik jullie opdraag” (Joh 15,14). De vriendschap met God – die bestaat uit de ziel in de staat van genade – hangt af van onze gehoorzaamheid aan de bevelen van Onze Lieve Heer. Geen suggesties of adviezen: bevelen! Opnieuw zegt Hij: “Niet iedereen die tegen mij zegt: “Heer, Heer,” zal het Koninkrijk der hemelen binnengaan, maar hij die de wil van mijn Vader doet die in de hemel is” (Mt 7,21).

Ik zou hieraan willen toevoegen dat de hel niet voorbehouden is aan niet-katholieken: in het eeuwig vuur zijn veel gedoopte zielen, zelfs religieuzen, priesters en bisschoppen, die de verdoemenis hebben verdiend vanwege hun rebellie tegen de wil van de Heer. Zogenaamde volwassen katholieken en hun geestelijke leidslieden moeten goed nadenken, voordat ze de woorden van Christus horen klinken: “Ik heb jullie nooit gekend. Ga weg van mij, jullie boosdoeners.”

Een katholiek die abortus of een genderideologie steunt, ontkent niet alleen het leergezag, maar ook de natuurwet, die de morele basis vormt die alle mensen, van alle tijden en plaatsen, gemeen hebben. De ernst van de inconsistentie tussen het behoren tot de Kerk en het trouw zijn aan haar leer weerspiegelt zich in de kunstmatige tweedeling tussen leer en pastorale zorg, die sinds Vaticanum II is ingeslopen en in Amoris laetitia haar duidelijkste formulering heeft bereikt. Maar bij nader inzien levert de zogenaamde “laicità dello Stato” [seculiere aard van de Staat] ook ernstige problemen op, omdat het het recht van de burgermaatschappij erkent om het goddelijk koningschap van Christus te ontkennen en zijn wet te verwerpen, terwijl het tegelijkertijd van de leken vraagt om een geloofsgetuigenis te geven waarin het primaat van de katholieke waarheid op hetzelfde niveau als de dwaling wordt gebracht.

Wat duidelijk is, is dat de katholieken niet kunnen stemmen voor, laat staan dat de hiërarchie een goedkeuring kan aan een “katholieke” politicus die de integriteit van de leer van de Kerk niet in praktijk brengt. De zogenaamde katholiek Joe Biden, die voorstander is van abortus tot aan de geboorte, d.w.z. kindermoord, en die al vóór Obama de genderideologie steunde en het “huwelijk” van twee mannen vierde, is niet katholiek. Punt uit.

Marco Tosatti:

Joe Biden heeft Kamala Harris gekozen als zijn vice-presidentiële running mate. Harris verdedigde Planned Parenthood, ’s werelds grootste abortusbedrijf, in Californië toen het werd beschuldigd van handel in onderdelen van geaborteerde baby’s. Wat is de betekenis van deze keuze?

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

De cultuur van de dood die ten grondslag ligt aan de huidige heersende antichristelijke ideologie is in overeenstemming met zichzelf: de moord op onschuldige wezens is een van de onmisbare elementen van degenen die niet alleen het christendom willen uitwissen, maar ook de mensheid en de schepping, die het werk van de goddelijke Schepper manifesteren.

Zoals ik al vele malen heb gezegd, wordt dit proces van afbraak op twee niveaus uitgevoerd: een ideologisch proces, door hen die opzettelijk het kwaad willen en hun eigen helse plan in geforceerde fasen willen uitvoeren; en een economisch proces, door hen die de ideologie steunen, niet noodzakelijkerwijs uit overtuiging, maar uit winstbejag. Zo hebben de mensenoffers die in de abortusklinieken nog steeds worden gebracht, zelfs tijdens de noodtoestand van Covid-19, winst opgeleverd voor Planned Parenthood en de hele keten van de dood die de handel in de organen van geaborteerde baby’s in de hand werkt. Laten we niet vergeten dat de abortuslobby – net als de LGBT-beweging – een van de belangrijkste financiers is van linkse verkiezingscampagnes in de wereld. Als bedrijven die ideologisch georiënteerd zijn op de cultuur van de dood bepaalde politieke partijen rijkelijk financieren, is het niet verwonderlijk dat kandidaten van die partijen hun sponsors steunen met wetten die hen gunstig gezind zijn.

Marco Tosatti:

Een Amerikaanse bisschop, Thomas Tobin van Providence, Rhode Island, zei dat de Democraten voor het eerst sinds een tijd geen katholiek bij de kandidaten hebben. Pater James Martin, S.J. antwoordde dat Biden katholiek is gedoopt en dus een katholiek is. Wat zegt dit gehakketak over de toestand van de Kerk in Amerika?

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

Ik heb hierboven al opgemerkt dat “katholieke kandidaten” politieke kandidaten zijn die zich niet alleen katholiek noemen, maar die leven op een manier die in overeenstemming is met het geloof en de moraal van de Kerk. Als het katholiek zijn geen concrete invloed heeft, heeft het geen zin om te stemmen op een kandidaat die in feite niet verschilt van de anderen. Het antwoord van pater Martin, S.J. is een sofisme, want hij doet alsof hij de kloof niet ziet tussen katholiek schijnen en katholiek zijn, tussen het uitbuiten van de “naam” voor een electoraal gewin en het zijn van een echte getuige van het Evangelie in het private, het burgerlijke en politieke leven, en in de instellingen. Hoe zit het met pater James Martin, S.J.? Hij is gedoopt, gevormd, tot priester gewijd en heeft zelfs plechtige geloften afgelegd van kuisheid en gehoorzaamheid; hij is S.J…. hij is LGBT. Iemand anders, een van de Twaalf, heeft Hem verraden. Laat pater Martin, die altijd onberispelijk is in zijn klerikale kleding, in de spiegel van zijn ziel kijken en zien op wie hij lijkt!

Marco Tosatti:

Excellentie, waarom is de Kerk zo geïnteresseerd in de dominante ideologie, die zo duidelijk antichristelijk is?

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

Dit is een probleem dat we al zeventig jaar met ons meedragen. Sinds die tijd hebben katholieke geestelijken, en in het bijzonder de hiërarchie, geleden onder een gevoel van inferioriteit waardoor ze zich minder voelen dan hun gesprekspartners in de wereld. Ze voelen zich ontologisch minderwaardig. Zij beschouwen de leer van Christus als ontoereikend en proberen deze onhandig aan te passen aan de seculiere mentaliteit. Ze zijn bang om achterhaald te lijken, niet in de pas te lopen met de tijd, zelfs eeuwen te laat te zijn, zoals een andere illustere jezuïet (r.i.p.) heeft gezegd…

Dit vreselijke minderwaardigheidscomplex is het directe gevolg van een dramatisch verlies aan geloof. De reddende boodschap van Christus is onverzoenlijk met de verleidingen van de wereld; het is onwaardig en onwettig om het leergezag te vervalsen om de wereld te behagen, door misbruik te maken van een heilig gezag dat gericht moet zijn op het prediken aan “alle volken, en hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest, en hen te leren alles wat ik u bevolen heb” (Mt 28,19-20).

Zolang kerkleiders niet consequent gedragen volgens hun eigen rol en volgens de leer van Christus, zal het onmogelijk zijn om eenzelfde consistentie te eisen van de leken, die naar hen kijken als naar een voorbeeld. Dit wordt bevestigd door het feit dat er zogenaamde “katholieke” politici zijn die vandaag de dag de steun genieten van zogenaamde “katholieke” geestelijken en bisschoppen. Het wordt ook bevestigd door het feit dat degenen die het leven en de natuurwet verdedigen, al zijn ze niet katholiek, beschuldigd worden van populisme, vergeleken worden met de dictators van de vorige eeuw, en niet christelijk worden genoemd of, zoals in het recente geval van pastoor James Altman, door zijn bisschop beschuldigd wordt van “verdeeldheid zaaien en een schandaal veroorzaken”.

Marco Tosatti:

Wat is de rol van Planned Parenthood in de Amerikaanse politiek? Is het een instrument van vrijheid en de bevestiging van rechten, zoals de “progressieven” zeggen, of…

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

In de globalistische samenleving speelt Planned Parenthood de tegengestelde rol van die van liefdadigheidsinstellingen en stichtingen die het leven in christelijke naties beschermen. In christelijke samenlevingen werden kinderen met liefde ontvangen, en zelfs in situaties van armoede en moeilijkheden werden ze verzorgd, groot gebracht en opgevoed om goede christenen en eerlijke burgers te worden, door het woord van het Evangelie in praktijk te brengen. In antichristelijke samenlevingen heeft het Planned Parenthood de taak om deze onschuldigen te doden en de cultuur van de dood in praktijk te brengen, geïnspireerd door degene die “een moordenaar was vanaf het begin” (Joh 8, 44). Laten we niet vergeten dat Planned Parenthood, samen met de andere multinationale abortusbedrijven, ten dienste staat van het Malthusiaanse delirium van het globalistische oppercommando, dat een drastische decimering van de wereldbevolking plant.

Marco Tosatti:

George Soros en anderen proberen Mark Zuckerberg onder druk te zetten om de pro-life aanwezigheid en activiteit op Facebook te beperken. De keuze van Joe Biden en Kamala Harris, en de manoeuvres om de verdedigers van het leven in te perken – tot wat voor een globaal scenario leiden die?

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò:

Het Evangelie verspreidt zich over de hele wereld dankzij de prediking van de Apostelen en het getuigenis van de Martelaren en Belijders van het Geloof. Ook het anti-evangelie van de synagoge van Satan verspreidt zich door de prediking van de kinderen van de duisternis, het getuigenis van publieke figuren, beroemdheden en entertainers, en zogenaamde filantropen. Uiteindelijk blijft er altijd een verdeling in twee kampen over: aan de ene kant het goede, en aan de andere kant het slechte, in de Bijbelse oorlog tussen goed en kwaad. En als onze heiligen ooit afgoden en heidense tempels hebben vernietigd, waardoor er geen plaats meer was voor duivelsaanbidders, dan is het vandaag de dag onvermijdelijk dat volgelingen van het groepsdenken zich zullen verenigen om kerken te ontheiligen en te vernietigen, kruisen en heiligenbeelden af te breken en alle herinnering aan het geloof in Christus uit te wissen. Vroeger werden verboden boeken gecensureerd om de eenvoudige mensen te beschermen, van wie de zielen door die boeken zouden worden vergiftigd; vandaag de dag wordt het goede gecensureerd, want het kwaad duldt het niet.

Het globale scenario dat zich aandient is voor onze ogen zichtbaar: totdat we begrijpen dat er geen dialoog kan zijn met boosdoeners (Mt 7:22), dat er geen compatibiliteit is tussen het licht van Christus en de duisternis van Satan, zullen we niet in staat zijn om de strijd te winnen, omdat we niet eens erkend zullen hebben dat we in oorlog zijn met de machten van de hel. En in een oorlog zijn er noodzakelijkerwijs twee tegengestelde kanten: zij die weigeren te dienen onder de vlag van Christus eindigen onvermijdelijk met het helpen van de dienaren van de Boze. Dit besef is duidelijk voor onze vijanden, maar het lijkt niet zo duidelijk voor hen die het christelijke leven niet als een “strijd” zien.

Staat u mij toe aan de woorden van president Trump te herinneren aan het einde van de recente Republikeinse Nationale Conventie: “Onze tegenstanders zeggen dat verlossing voor u alleen kan komen van het geven van macht aan hen.” Deze ‘verlossing’ bestaat uit het ontkennen van Gods soevereine rechten over individuen, samenlevingen, naties, en het vervangen van het zachte juk van Christus door de afschuwelijke tirannie van Satan. En het is in feite een omkering van de verlossing – de verlossing van de slaaf – die de Heiland op het hout van het kruis heeft volbracht. Laten we ons dus niet voor de gek houden door de honingzoete woorden van hen die de bijbelse metafoor van de kinderen van het licht en de kinderen van de duisternis gebruiken om het koninkrijk van Lucifer te vestigen: de duisternis en de chaos die we in de Amerikaanse steden zien zijn de vrucht van dezelfde ideologie die de postnatale abortus en het homoseksuele huwelijk goedkeurt, net zoals de aanhangers van de BLM- en Antifabeweging juist de Democraten en de ‘filantropische’ stichtingen zijn die zich woedend verzetten tegen de herverkiezing van Tromp.

Bidens vermelding, inderdaad, zijn schandelijk misbruik van beroemde vermaning van paus Johannes Paulus II: “Wees niet bang!” klinkt als de sluwe truc van de Slang om de vrucht van de boom te nemen, in plaats van de moedige uitnodiging die de Poolse Paus richtte tot een wereld ver van Christus. En het is vreemd dat de verontwaardiging van aartsbisschop Wilton Gregory, die meteen klaar stond het bezoek van het presidentiële paar aan het Heiligdom van de H. Johannes-Paulus II af te keuren, nu niet ook uitgaat naar diens tegenstander, Joe Biden, een perverse katholiek, die het beeld van dezelfde paus en van Bergoglio gebruikt om zijn verkiezingscampagne vooruit te helpen.

De sterke en gezaghebbende woorden van Johannes Paulus II zouden de Democraten en misschien ook de Bisschoppen zelf vandaag doen beven:

“Wees niet bang om Christus te verwelkomen en zijn macht te aanvaarden. Help de paus en al diegenen die Christus willen dienen en met Christus’ macht de menselijke persoon en de hele mensheid te dienen. Wees niet bang. Open de deuren voor Christus. Open voor zijn reddende kracht de grenzen van staten, economische en politieke systemen, de uitgestrekte gebieden van cultuur, beschaving en ontwikkeling. Wees niet bang. Christus weet ‘wat er in de mens steekt’. Hij alleen weet het.”

Vandaag de dag wordt de reddende kracht van Christus vervangen door “de stem van de schepping die ons vermaant om terug te keren naar onze rechtmatige plaats in de gecreëerde natuurlijke orde”. Het verlossende Lijden van Onze-Lieve-Heer wordt vervangen door het “gekreun van de schepping”, en de plagen van de goddelijke gerechtigheid door de “toorn van Moeder Aarde”, van de Pachamama…

President Trump verklaarde: “Onze tegenstanders zeggen dat verlossing voor u alleen kan komen van het geven van macht aan hen. Maar in dit land wenden we ons niet tot beroepspolitici voor verlossing. In Amerika wenden we ons niet tot de regering om onze ziel te redden. We geloven in de almachtige God.” Ik geloof dat dit geloof in God, dat duidelijk gepaard moet gaan met een consistentie van christelijk leven en getuigenis, ook in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2020 zal bevestigen dat “de rechterhand van de Heer machtige dingen heeft gedaan“, zoals Psalm 117 ons te binnenbrengt.

Bron: Fortes In Fide