Bergoglio's haat voor de traditie

Bergoglio valt opnieuw een traditionele orde aan: dit keer de Kleine Zusters van Maria, Moeder van de Verlosser

Nadat in het verleden reeds enkele zeer traditionele congregaties werden aangepakt (Franciscanen van de Immaculata, Broederschap van de HH. Apostelen,…), de Orde van Malta aangepakt werd, te traditionele bisschoppen ontslagen werden, en nadat nu Vader Minutella werd geëxcommuniceerd, wordt opnieuw een andere congregatie door Bergoglio in het vizier genomen: dit keer zijn het de Kleine Zusters van Maria, Moeder van de Verlosser (Petites Sœurs de Marie Mère du Redempteur). Reden? Ze zijn te traditioneel… Of wat had u anders gedacht?

Het Vaticaan vernietigt opnieuw een traditionele orde: de Petites Sœurs de Marie Mère du Redempteur. Negentig procent van de zusters heeft reeds gevraagd om dispensatie van hun geloften, vanwege de bemoeienissen van Rome.

De orde werd in 1949 gesticht door Moeder Marie de la Croix, en de Vrouwelijke Orde heeft vier takken in de Franse bisdommen van Laval en Toulose. De zusters deden de overgang naar de Mis in de volkstaal kort na het Tweede Vaticaans Concilie, maar keerden onder Paus Benedictus XVI in 2012 terug naar de traditionele Romeinse Ritus (de Latijnse Mis). Dit is een stap die niet graag gezien is in Rome en sommige kerkelijke kringen in Frankrijk.

In 1989 werd de Orde canoniek erkend door de toenmalige bisschop van Laval als een instituut van diocesaan recht. De huidige bisschop, Thierry Scherrer, die het ambt reeds bekleedt sinds 2008, lijkt te zijn “gebergoglianiseerd”, en lijkt zich bovenal te storen aan het idee van boetedoening, een deel van de religieuze spiritualiteit van de Zusters.

De Kleine Zusters van Maria ondergingen reeds canonieke visitaties in 2016 en 2018, en werden beschuldigd van “sektarische” neigingen. De betreffende religieuzen omschreven het finale verslag van de tweede visitatie als een “karikatuur van de werkelijkheid”, een onvervalst “vooroordeel.”

De Moeder Overste en de novicemeesteres werden verwijderd uit de kloosters en verbannen naar afgelegen plaatsen. In hun plaats stelde Rome drie commissarissen aan met een “moderne” oriëntatie. De interventie van Rome vond plaats op vraag van de plaatselijke bisschop. Volgens de Vaticanist Marco Tosatti gaat het ook over de bisschoppelijke appetijt voor het vastgoed van orde. Dit wordt in alle geval vermoed door leken in het bisdom die dicht bij de Zusters staan.

Net zoals de Franciscanen van de Immaculata (en het Broederschap van de HH. Apostelen) delen ze de herontdekte liefde voor de traditie, “een liefde die de ergste instincten wakker maakt in het huidige leiderschap van de H. Stoel”, zo zei Tosatti. De Kleine Zusters van Maria zijn actief in de zorg voor de ouderen, hun werk in parochies, het helpen van de armen, en ze leven een spiritualiteit die vandaag in het Vaticaan ouderwets lijkt: liefde voor Eucharistische Aanbidding, gebeden van bemiddeling, offer en de Mariale devotie.

Reeds in 2009 trachtte de lokale bisschop actie te ondernemen tegen de zusters, maar omdat Paus Benedictus XVI toen nog in Rome regeerde, was die aanval niet succesvol. Nu, met Bergoglio in het Vaticaan, is het anders. De bisschop diende klacht in wegens “vermoedens van traditionalisme”. En de gevolgen bleven niet uit.

Zogezegde problemen in de administratie van de orde werden aangegrepen als excuus voor interventie. Het feit dat 33 van de 38 religieuzen de Moeder Overste een uitstekend oordeel gaven, deed er niet toe. De Orde “bad teveel” en had een “nieuwe theologie van geconsacreerd leven” ingevoerd, en nog andere beschuldigingen werden geuit zonder enige grond.

De Zusters kregen wel nog de kans om in beroep te gaan bij de Apostolische Signatuur, waar Kardinaal Burke tot 2014 de Prefect van was. Hij werd toen door Bergoglio vervangen door de Vaticaanse diplomaat, Mgr. Mamberti. Anders dan Kardinaal Burke, is Mamberti onwillig om actie te ondernemen tegen onrechtvaardige beslissingen van Bergoglio. Het verzoek van de Zusters werd afgewezen.

34 van de 39 nonnen hebben gevraagd om vrijgesteld te worden van de Orde, omdat die niet langer dezelfde is door de aanval van Rome. “Wij zijn 34 van de 39 zusters die vrijstelling van de Congregatie van de Orde hebben gevraagd. We maken dit offer niet op lichtzinnige wijze: we willen in eenheid blijven met de Kerk, maar we kunnen niet duidelijker en pijnlijker tonen dat het voor ons onmogelijk is, wegens gewetensbezwaren, om gehoor te geven aan wat we gedwongen werden te doen”, zo luidde hun verklaring.

De Bergogliaanse dictatuur is nog niet aan z’n einde.

Bron: Eponymous Flower

Advertenties

4 antwoorden »

  1. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa! Ik ga biechten en zeggen dat er bij mij niet alleen vermoedens zijn maar harde bewijzen van traditionalisme. Waarop de brave priester antwoordt: “U heeft gelijk, want reeds het feit dat u gaat biechten, getuigt van een verwerpelijk traditionalisme. Maar ala, zand erover, u bent tenslotte geen kerkelijk instituut.” En met een vage beweging van zijn hand krijg ik de absolutie.”

  2. Waarom zou boete doen verkeerd zijn voor die malle theologen? Volgens de Protestantse leer is met Jezus’ kruiswoord “Het is volbracht”, alles volbracht en hoeft daar niets aan te worden toegevoegd. Als Paulus zegt dat ons persoonlijk lijden (van degenen die Christus toebehoren) dient om aan te vullen wat aan het Lijden van Christus ontbreekt, betekent dat in hun ogen gewoon een optelsom, met dien verstande dat ons lijden wel nuttig kan zijn om onszelf tot de mens te maken op weg naar volmaaktheid. Dat laatste is zeker waar. Vergeten wordt echter dat ons lijden een mystieke dimensie heeft die God in zijn goedgunstigheid wil gebruiken om de verdoemden, de niet-uitverkorenen, zoveel extra bekeringsgenade te geven, onverdiend dat wel maar door ons lijden verdiend, dat ze tot God kunnen keren. Anders gezegd: op deze manier kunnen zelfs zij die niet in het Boek des Levens staan alsnog tot de heerlijkheid Gods komen. Dit verzuim heeft in het Protestantse denken tot de strenge Calvinistische leer van predestinatie geleid: Reeds bij iemands geboorte is bepaald of die in het Boek des Levens staat. En gaat het verder: Jammer als dat niet zo is, want dan ga je onherroepelijk verloren. Wat een vreselijke leer! Ons lijden heeft nog een derde functie en dat is dat de rampen die God over de aarde wil brengen daardoor verminderd of zelfs opgeheven kunnen worden. Trouwens, we mogen niet alles in termen van lijden zien, want het gelovig gebed vermag veel. God doet nooit iets zonder reden. Welnu, een reden kan zijn omdat zijn kind erom vraagt. God houdt toch van ons? Dat laatste hebben de Protestanten wel goed begrepen. PS: Ik ben niet bij voorbaat tegen de Protestanten, want ondanks dat ze niet kunnen genieten van het brood des levens (de H. Hostie), hebben ze een ander soort brood: het bruine en witte brood van het Oude en NIeuwe Testament. Gods Woord is immers levend en dringt door tot in merg en been. Daardoor zijn vele Protestanten tot het heil gekomen, echter niet zonder de genaden die voortvloeien uit het dagelijks misoffer.

  3. Hij wil alles traditioneel is kapot maken daar is deze paus mee bezig !!