Hervormingen

Nakende veranderingen aan de Mis en liturgisch misbruik?

533d37f7be

Rome, 11 oktober 2013 – De hervorming van de Vaticaanse Curie moet nog geschreven worden door de acht kardinalen die daarvoor werden aangesteld. Maar ondertussen gaat Franciscus vooruit, op zichzelf. Met daden. Een officie is al volledig hervormd, namelijk dat van de pauselijke aalmoezenier. Hij plaatste er een man die hij vertrouwt en zette hem aan het werk op een nieuwe manier. En tevens begint hij op cruciaal vlak, zoals de liturgie, veranderingen te maken als om koortsachtige verwachting te wekken over wat de volgende stappen zullen zijn.

Drie redenen voor alarm

In het liturgische kamp zijn er tot zover 2 publieke beslissingen gemaakt door paus Franciscus.

De eerste is deze die het meeste oproer veroorzaakte: het verbod opgelegd aan de congregatie van de ‘Franciscan Friars of the Immaculate’ om nog een Mis te doen in de Latijnse ritus.

Dit is een aanval op het motu proprio “Summorum Pontificum” van 2007 van paus Benedictus waarbij deze de vrijheid gaf aan priesters om Latijnse Missen te doen. De bedoeling van Benedictus was – zoals in een brief uitgelegd- de pracht van de waarheid van de katholieke liturgie te herstellen, dat overschaduwd werd door veel postconcilliaire innovaties, door een wederzijdse verrijking tussen de twee vormen, oud en nieuw, van de Romeinse ritus.

Bergoglio heeft het nooit gehad voor de traditionelen. Hij zei dat “wat zorgwekkend is, is het risico van ideologisering van de ‘Vetus Ordo’, de uitbuiting ervan. Hij brandmerkte hen ook als supporters van  een “herstelling van achterhaalde, ouderwetse vormen en gewoonten, die zelfs op cultureel vlak geen betekenis meer hebben.”

De tweede beslissing die paus Franciscus maakte op liturgisch vlak is deze: hij verving op slag alle vijf adviseurs van het officie van pauselijke vieringen. Terwijl de vorige in harmonie waren met de stijl van de vieringen van Benedictus XVI, zijn er bij de nieuwe leden enkele van de meest vurige voorstanders van de vernieuwingen die o.l.v. de ceremoniemeester Piero Marini geïntroduceerd werden toen Johannes Paulus II aan de macht was.

(zie ook ons eerder artikel over Piero Marini :https://valseprofeet.wordpress.com/2013/09/02/nieuwe-prefect-voor-congregatie-van-goddelijke-eredienst/ )

Een derde beslissing van paus Franciscus: hij blokkeerde het onderzoek naar de Missen van de Neocatechumenale gemeenschappen, dat ondernomen werd door de congregatie van de geloofsleer.

Het bevel om te onderzoeken of er liturgische misbruiken plaatsvinden in de Missen, en wat ze kunnen zijn, werd persoonlijk gegeven door paus Benedictus XVI in februari 2012. De “Weg”, in het leven geroepen door Francisco Argüello en Carmen Hernandez, was altijd nonchalant in het vormgeven van de liturgie volgens hun criteria. Maar nu voelen ze zich veilig, want ze kregen bevestiging van paus Franciscus in een audiëntie op 5 september.

(Sandro Magister)

Nu volgt de commentaar van één van de vijf ex-adviseurs van het officie van pauselijke vieringen, buiten gegooid door paus Franciscus, namelijk de liturgist Nicola Bux.

DE LITURGIE “VERANDEREN”?

(door Nicola Bux)

Vandaag is de onenigheid over de vorm van de liturgie meer dan duidelijk. Is het een werk van God waarin Hij bevoegdheid en rechten heeft? Of is het menselijke entertainment waarin we kunnen doen wat we willen?

De schaduwen, de misbruiken en de vervormingen – termen gebruikt door Paulus VI, Johannes Paulus II en Benedictus XVI, en de gevolgen van het verlangen naar vernieuwing – hebben de traditie in de hoek geduwd, “de traditie die volgens vroeger generaties als heilig werd beschouwd, blijft heilig voor ons ook, en het kan niet opeens helemaal verboden worden, of als schadelijk beschouwd worden. We moeten de rijkdommen die zich ontwikkeld hebben in het geloof en het gebed van de Kerk behouden en hen een deftige plaats geven” (aldus Benedictus XVI in zijn brief die zijn motu proprio “Summorum Pontificum” presenteert)

[…]

De heiligheid van de liturgie drijft de conciliaire liturgische constitutie om het besluit de formuleren: “Daarom mag geen enkel persoon, ook al is hij een priester, iets toevoegen, verwijderen of veranderen in de liturgie op zijn eigen autoriteit.”

Joseph Ratzinger schreef in het voorwoord van het boek”Lo sviluppo organico della liturgia”, Cantagialli, Siena, 2013:

“Het lijkt mij zeer belangrijk dat de catechismus, in het vermelden van de limieten van de macht van de hoogste autoriteit van de Kerk, in verband met hervormingen, terug in de geest oproept wat de essentie van het pausschap is, zoals het benadrukt werd door beide Vaticaanse Concilies (I & II): de paus is geen absolute monarch, wiens wil wet is, maar eerder een bewaker van de oude Traditie, en de eerste garant van de gehoorzaamheid. Hij kan niet doen wat hij wil, en precies daarom kan hij diegenen tegenwerken die wel willen doen wat ze maar willen. De wet waar we moeten aan gehoorzamen is niet die van het handelen ‘ad libtum’ (optioneel) maar de gehoorzaamheid aan het geloof. Daarom heeft hij, in verband tot de liturgie, de taak als bewaarder en niet dat van een ingenieur die nieuwe machines bouwt en de oude buiten gooit. De ‘ritus’, de vorm van de viering en het gebed, dat rijpt in het geloof en het leven van de Kerk, is een gecondenseerde vorm van de levende Traditie, waarin de sfeer van de ritus het gehele gebed en geloof uitdrukt, en het mogelijk maakt dat tegelijk gemeenschap wordt gevormd tussen de generaties, de gemeenschap met diegenen die voor en na ons bidden. Dus de ritus is zoals een gave, gegeven aan de Kerk, een levende vorm van ‘paradosis’ (traditie).

http://angelqueen.org/2013/10/11/alms-and-liturgy-how-francis-wants-them/

chiesa.espresso.repubblica.it/articolo/1350621?eng=y

Advertenties

Categorieën:Hervormingen

Getagd als: