In zijn artikel uit 2018 in The Remnant, ‘Kan de Kerk zichzelf verdedigen tegen Bergoglio?’ pleit Christoper Ferrara ervoor dat de overgebleven goede bisschoppen een imperfect of onvolmaakt concilie bijeenroepen. Dit zou nu kunnen geschieden, als tegenreactie op de synode die momenteel bezig is. Die bisschoppen zouden dan kunnen beslissen dat Bergoglio geen geldige paus is. Dit zou dan ook meteen schisma betekenen: de trouwe rest (de Katholieke Kerk) scheidt zich af van het afvallig geworden Rome en diens volgelingen (de Synodale Kerk).

“Dus wat kan worden gedaan om de Kerk te verdedigen tegen Bergoglio? Dat de wijze van pauselijke verkiezing door kardinalen al bijna duizend jaar standhoudt, heeft geleid tot de algemene indruk dat het gaat om de onhervormbare goddelijke grondwet van de Kerk, maar dat is zeker niet het geval. In zuiver kerkelijkrechtelijke zaken als deze heeft de Kerk altijd toegestaan dat in geval van nood of ernstige noodzaak wordt afgeweken van de traditionele praktijk. En zoals in 1046 een synode werd gebruikt om drie rivaliserende aanspraken op de pauselijke troon aan te pakken, waarbij ten minste twee van hen werden afgezet, zo zou het vandaag de dag mogelijk zijn voor hervormingsgezinde (trouwe katholieke) kardinalen en bisschoppen, bestaande uit een imperfect concilie, om de onberekenbare schade ongedaan te maken die is veroorzaakt door de kliek die gelobbyd heeft voor de verkiezing van Bergoglio vóór het laatste conclaaf – een kliek waar niemand minder dan McCarrick deel van uitmaakte, welke Bergoglio beloonde door dat monster te rehabiliteren ondanks het massale bewijs van zijn onuitsprekelijke misdaden. “

Zoals de heer Ferrara heeft besproken, zou een onvolmaakt concilie één van de twee, of beide, gebruikelijke redenen kunnen aanvoeren voor de bewering dat Bergoglio het pausdom heeft verloren of nooit heeft bezeten: omdat hij niet geldig is gekozen, of omdat hij tot ketterij is vervallen. Een onvolmaakt concilie zou zich ook kunnen buigen over de status van Benedictus XVI. Als trouwe bisschoppen bijeenkomen om Gods wil in deze zaken te onderscheiden, kunnen we erop vertrouwen dat God hun de genade zal geven om de Kerk te leiden.

De theoretische vraag of bisschoppen ooit een onvolmaakt concilie kunnen bijeenroepen om een paus af te zetten hangt niet af van historische omstandigheden – ze kunnen het of ze kunnen het niet. Ferrara haalt verschillende katholieke autoriteiten aan die het onvolmaakte concilie als een legitieme optie beschouwen.

Maar de relevante historische omstandigheden spelen natuurlijk een cruciale rol bij het bepalen of, en in welke mate, het verstandig zou zijn voor bisschoppen om zich te verzetten tegen een man die zich voordoet als paus. Cajetan en anderen overwogen het geval van een paus die tot ketterij was vervallen; vandaag hebben we te maken met een situatie waarin de “vermeende paus” niet alleen talrijke schadelijke ketterijen propageert, maar ook de hele filosofische en theologische basis van de objectieve waarheid tracht te ondermijnen.

In de afgelopen vier jaar (sinds 2018) is er nauwelijks een maand voorbij gegaan zonder dat Bergoglio een of andere actie heeft ondernomen die het voor bisschoppen noodzakelijker maakt om actie te ondernemen. En, zoals we uit de volgende overwegingen kunnen opmaken, is de toegenomen noodzaak om een onvolmaakt concilie bijeen te roepen gepaard gegaan met een vermindering van de potentiële risico’s die aan zo’n actie verbonden zijn. Er is nog nooit zo’n dwingende reden geweest voor buitengewone bisschoppelijke actie als nu met Bergoglio.

Het schandaal van de passiviteit

Verschillende bisschoppen hebben de Kerk verdedigd tegen Bergoglio’s onheilige aanvallen in de afgelopen vier jaar, en trouwe katholieken hebben die inspanningen toegejuicht. Maar op een bepaald punt bestendigen de loutere veroordelingen van Bergoglio, zonder betekenisvolle acties, het geloof dat de Kerk hulpeloos is om zich te verdedigen tegen een vernietiger. Dit demoraliseert en schandaliseert niet alleen katholieken, maar ook degenen die zouden overwegen tot de Kerk toe te treden. Wij verlangen naar heilige bisschoppen, die het martelaarschap of de excommunicatie zouden riskeren om met Gods genade mee te werken aan de verdediging van de Kerk. Wij verwachten dat de bisschoppen die werkelijk de ernst van de huidige crisis begrijpen, zullen doen wat zij kunnen om Bergoglio te verwijderen – het voortdurende verzuim om dat te doen houdt de crisis niet alleen in stand, maar voegt er een ernstige component aan toe.

Verergering van de crisis

In 2018 was de crisis al groot genoeg voor Christopher Ferrara om te schrijven dat de bisschoppen snel moesten handelen of God zou:

“Op een of andere manier zal de Kerk een aanvaller aan haar top moeten afweren. Ofwel zal het menselijke element van de Kerk handelen volgens de middelen die mogelijk lijken, hoe buitengewoon ook, ofwel zal de Hemel zelf ingrijpen op een manier die wel eens een goddelijke kastijding zou kunnen inhouden wegens de nalatigheid van herders die hun schapen volledig onbeschermd lieten tegen de wolven die op hen aasden, inclusief de wolf die de kardinalen ten onrechte tot “paus” hebben gekozen.”

Bisschoppen hebben niet gehandeld, en het lijkt erop dat hun nalatigheid zelf een soort goddelijke kastijding is. De Kerk lijdt meer dan ooit tevoren omdat er niemand is om effectief weerstand te bieden aan Bergoglio (in daad).

Sinds Bergoglio in oktober 2019 zijn godslasterlijke Pachamama introduceerde, heeft hij een veel openlijker en intensere rol op zich genomen in het vernietigen van de Kerk. Als we alleen maar wisten wat Bergoglio en zijn medewerkers vandaag de dag zeggen over de katholieke kerk, wat zou dan de missie van de Kerk zijn? Objectieve waarnemers zouden redelijkerwijs kunnen concluderen dat de Kerk bestaat om het christendom aan te vallen, de Grote Reset te bevorderen en anderszins morele idioterie te promoten. Elke dag dat Bergoglio de Kerk verder vernietigt, beledigt hij God nog meer, brengt hij meer schade toe aan zielen en versterkt hij deze godslasterlijke visie op de Kerk.

Op dit moment kan geen enkele redelijke waarnemer oprecht geloven dat de zaken zullen verbeteren zonder buitengewoon ingrijpen, hetzij van God, hetzij van de resterende trouwe bisschoppen die met Gods genade meewerken om alles te doen wat ze kunnen om Bergoglio tegen te werken.

Scheiding van Katholieke Kerk en Synodale Kerk

God kan het goede uit het kwade trekken, en het lijkt erop dat de verergerende crisis ten minste twee positieve vruchten heeft afgeworpen: sommige zielen hebben ingezien dat zij zich met verve tot God moeten wenden, en vele anderen hebben partij gekozen in de geestelijke en theologische strijd die de Kerk sinds Vaticanum II begon te beheersen.

Dit laatste maakt het veel waarschijnlijker dat een onvolmaakt concilie kan slagen. Terwijl vier jaar geleden veel katholieken Bergoglio slechts zagen als een ‘slechte paus’, beseffen steeds meer katholieken nu dat hij opzettelijk zoveel mogelijk schade toebrengt aan de Kerk. Bovendien beseffen veel meer katholieken, waaronder bisschoppen, nu dat de crisis begon met Vaticanum II. Dit betekent dat meer van die bisschoppen die zich zouden kunnen verzamelen om actie te ondernemen tegen Bergoglio, begrijpen dat de Kerk moet terugkeren naar wat de Kerk altijd heeft geleerd en gepraktiseerd.

Voor alle praktische doeleinden hebben we al een feitelijke scheiding tussen Bergoglio’s “Synodale Kerk”, die gedijt op anti-katholieke innovatie, en de Katholieke Kerk, die het onveranderlijke Katholieke Geloof beschermt. Deze realiteit, gekoppeld aan de (voor velen) waargenomen noodzaak om Bergoglio als paus te erkennen, bevordert een verlammende cognitieve dissonantie en draagt bij tot wijdverbreide afvalligheid. Bergoglio formeel uit de kerk zetten zou zijn vermogen om de kerk te vernietigen belemmeren en de noodzakelijke afstemming van de katholieke hiërarchie op de onveranderlijke katholieke waarheid helpen herstellen.

Bergoglio en zijn medeafvalligen zouden zich een tijdlang katholiek kunnen blijven noemen, maar echte katholieken zouden de Kerk niet langer hoeven te verdedigen door uit te leggen dat we een paus hebben die niet katholiek is. De Kerk zou vrijwel zeker kleiner zijn, maar de wereld zou haar voor het eerst sinds Vaticanum II weer zien als Eén, Heilig, Katholiek en Apostolisch.

Hoeveel trouwe bisschoppen? Het vooruitzicht van elke bisschoppelijke actie om de crisis aan te pakken – vooral een onvolmaakt concilie – brengt noodzakelijkerwijs de vraag met zich mee welke bisschoppen eraan zouden deelnemen. Gezien de aard van de crisis zou het onzinnig en contraproductief zijn om bisschoppen te betrekken die duidelijk het katholieke geloof hebben verlaten.

Hoe weten we welke bisschoppen het geloof hebben verloren? Alle bisschoppen die de synode steunen, Traditionis Custodes goedkeuren, geloven dat God positief staat tegenover niet-katholieke godsdiensten, of denken dat mensen in staat van doodzonde de communie kunnen ontvangen, hebben het katholieke geloof niet. Zulke mensen zijn op zijn best verward; velen van hen zijn kwaadwillige bedriegers.

Idealiter zouden de trouwe bisschoppen die het geloof heldhaftig hebben verdedigd tegen Bergoglio’s aanvallen (zoals Aartsbisschop Viganò, Kardinaal Burke,…), vele andere bisschoppen kunnen aantrekken om actie te ondernemen om de huidige crisis aan te pakken. Maar de waarheid hangt niet af van aantallen en elke bisschop die niet alles wil doen wat in zijn vermogen ligt om de huidige crisis op te lossen, is zijn roeping niet waardig. Dankzij Bergoglio’s maniakale aanvallen op de Kerk, hebben we waarschijnlijk net zoveel bisschoppen als we ooit zullen hebben die beseffen dat ze moeten handelen. Hoeveel bisschoppen zijn er nodig? Zoveel als er bereid zijn om God trouw te dienen in deze meest gevaarlijke tijd in de kerkgeschiedenis.

Mogelijke bisschoppelijke actie

Zelfs als we nog nooit van een onvolmaakt concilie hadden gehoord, zouden we daaruit kunnen afleiden dat trouwe bisschoppen bijeen moeten komen in een poging Gods wil te onderscheiden om de Kerk te verdedigen tegen Bergoglio. God zou de crisis kunnen oplossen zonder menselijke actoren, maar gelovige katholieken kijken naar de opvolgers van de apostelen als degenen die Gods wil om de Kerk te leiden kenbaar moeten maken.

We kunnen allemaal hopen en bidden voor wat de meest wenselijke uitkomst lijkt: veel trouwe bisschoppen komen bijeen en overwegen biddend de noodzaak om Bergoglio af te zetten of te verklaren dat hij nooit paus is geweest; verder kunnen zij verklaren dat Benedictus nooit geldig afstand heeft gedaan van het Petrusambt, en dus nog steeds paus is, totdat deze sterft. In alle geval kunnen zij als opvolgers van de Apostelen de Kerk leiden.

Indien Bergoglio de goede bisschoppen zou excommuniceren voordat er zo’n concilie wordt gehouden, zouden zij alsnog kunnen bijeenkomen verklaren dat hij de geldige paus niet is.

Heilige voorbeelden

Op dit moment in de heilsgeschiedenis lijkt het mogelijk dat we nog meer behoefte hebben aan een proliferatie van grote heiligen dan aan een oplossing van de Bergoglio-crisis. We hebben zielen nodig die zich tot God zullen wenden en alles zullen doen om Hem te dienen, in overeenstemming met hun staatsplichten. Als de resterende trouwe bisschoppen bijeenkomen om alles te doen wat ze kunnen om de crisis in de Kerk op te lossen, zullen ze een krachtig getuigenis afleggen van het feit dat God wil dat we ernaar streven heiligen te zijn, Hem voldoende vertrouwend om zijn wil te doen zonder de kosten te tellen. In navolging van de heilige Bonifatius die de eikenboom van Thor omhakte, kunnen de trouwe bisschoppen van de Kerk de geest van Vaticanum II en zijn rampzalige vruchten, waaronder de Synodale Kerk, afbreken. Maar daarvoor moeten zij handelen als heiligen, bereid om comfort op korte termijn in te ruilen voor hoge plaatsen in de Hemel.

De nasleep

Als trouwe bisschoppen bijeenkomen om Gods wil te onderscheiden, en werkelijk samenwerken met Gods genade om Zijn wil uit te voeren, kunnen we erop vertrouwen dat elke bisschoppelijke actie God zal eren en gunstig zal zijn voor de Kerk. Als ze Bergoglio met succes verwijderen of nooit geldig verkozen verklaren, zouden we verwachten dat de hel losbreekt en dat de demonen alles in het werk stellen om de “gezuiverde” trouwe Kerk aan te vallen. Maar die demonen zouden tenminste niet langer een veilig toevluchtsoord in de Kerk vinden.

Het is redelijk om rekening te houden met mogelijke nevenschade van een onvolmaakt concilie. Wat als bepaalde traditionele katholieken de onrust niet kunnen accepteren en ofwel de Kerk verlaten ofwel bij Bergoglio’s Synodale Kerk blijven? Wat als dat ook priesters en bisschoppen betreft? Wat zal er gebeuren met kerkelijke eigendommen en financiën? Deze overwegingen zijn uiteindelijk maar secundair – het lijkt erop dat de bisschoppen er goed aan zouden doen gewoon samen te werken met Gods genade om de zaak van primair belang aan te pakken, namelijk het feit dat Bergoglio zijn macht gebruikt om de Kerk te vernietigen.

In veel gevallen zal er gebruik moeten gemaakt worden van huiskerken en huisaltaren om de H. Mis te celebreren.

God heeft de trouwe bisschoppen niet nodig om actie te ondernemen – Hij kan deze crisis elk moment oplossen. Toch waren het de bisschoppen van Vaticanum II die de Kerk zo diep in deze crisis hebben geleid en het zou passend zijn als trouwe bisschoppen met Gods genade meewerken om de Kerk uit de crisis te leiden. Moge de Gezegende Maagd Maria de trouwe bisschoppen leiden naar waar zij moeten gaan voor het welzijn van het Mystieke Lichaam van Christus, net zoals zij Johannes naar de voet van het kruis bracht. Onbevlekt Hart van Maria, bid voor ons!

Indien dit ‘imperfect Concilie’ er komt – en het zal er moeten komen, bijeengeroepen door o.a. Kardinaal Burke, Mgr. Viganò, ect. Dan zal dit tot schisma leiden, waarbij zij verklaren dat Bergoglio en de bisschoppen die hem volgen, zich hebben afgescheiden van de ware Katholieke Kerk. Dit schisma zal uiteraard tot in de naaste kringen voelbaar worden, zoals Christus zei:

“Ieder die Mij bij de mensen belijdt, hem zal ook Ik als de mijne erkennen bij mijn Vader die in de Hemel is. Maar ieder die Mij zal verloochenen tegenover de mensen zal Ik ook verloochenen tegenover mijn Vader die in de hemel is. Denkt niet, dat Ik vrede ben komen brengen op aarde; Ik ben geen vrede komen brengen, maar het zwaard. Tweedracht ben Ik komen brengen tussen een man en zijn vader, tussen dochter en moeder, schoondochter en schoonmoeder; en iemands huisgenoten zullen zijn vijanden zijn. Wie vader of moeder meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig; wie zoon of dochter meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig. En wie zijn kruis niet opneemt en Mij volgt, is Mij niet waardig. Wie zijn leven vindt, zal het verliezen, en wie zijn leven verliest om Mijnentwil zal het vinden.”

Matt. 10,32-39

Het hoeft niet noodzakelijkerwijs zoon tegen vader zijn, maar het kan ook broer tegen zus, schoonbroer tegen schoonzus, enz. zijn, en ook priester tegen deken, priester tegen bisschop, gelovige tegen priester,…

Bidden wij God om moed en kracht!

_{Bron: The Remnant Newspaper}