15 juni: exit Kardinaal Sarah als Prefect van de Congregatie van de Goddelijke Eredienst en de HH. Sacramenten?

Op 24 november 2019 liep de 5-jarige termijn van Kardinaal Sarah als Prefect van de Congregatie van de Goddelijke Eredienst en de HH. Sacramenten af. Maar Bergoglio heeft zijn termijn toen vreemd genoeg niet beëindigd, terwijl hij dat wel zo bepaald had voor prefecten van een congregatie. We schreven dat indien Kardinaal Sarah toen niet zou ontslagen worden, hij sowiso in juni 2020 aan de deur zou worden gezet, omdat hij dan de verplichte pensioenleeftijd van 75 jaar zal hebben bereikt. Dit is reeds over een maand, op 15 juni. En er zijn al geruchten over wie hem gaat vervangen, en het is uiteraard geen goed nieuws.

In het artikel “De oorlog tegen Kardinaal Sarah” schreef de Italiaanse Vaticaankenner, net zoals wij, dat indien Bergoglio Kardinaal Sarah zou willen vervangen, hij zeker moest wachten tot 2019. Maar het werd dan toch 2020.

Toen Paus Benedictus XVI in 2017 opkwam voor Kardinaal Sarah, en zei dat de liturgie bij hem in goede handen is, schreven we:

“De Paus, die nu reeds 4 jaar teruggetrokken leeft in het klooster ‘Mater Ecclesiae’ (Moeder de Kerk), heeft een rechtstreekse verdediging van Kardinaal Robert Sarah, Prefect van de Congregatie van de Goddelijke Eredienst en de Regeling van de Sacramenten ondertekend. De kardinaal werd in november 2014 aangeduid door Bergoglio tot hoofd van die congregatie, en diende als vervanging van de Ratzingeriaan Kardinaal Antonion Cañizares, die naar Valencia werd gestuurd; maar Sarah wordt beschouwd als een “operationele fout” in Bergoglio’s benoemingen.”

 

“Kardinaal Sarah, die Ad Orientem terug wil invoeren en zei dat het bij de consecratiewoorden “voor velen” “en niet “voor allen” is, waagde het tevens meerdere malen om Bergoglio te bekritiseren in zijn boek ‘God of niets‘. Toen Bergoglio dit alles te weten kwam (na zijn pijnlijke “verkeerde” benoeming), begon hij Kardinaal Sarah tegen te werken door hem te isoleren in zijn eigen congregatie. Eind november 2016 ontsloeg Bergoglio zonder pardon alle leden van die congregatie en verving ze door veel liberale leden. O.a. de hoog geachte leden Kardinaal Burke, Kardinaal Marc Ouellet en Kardinaal Pell, bekend om hun orthodoxe standpunten, en die al een tijdje in deze Congregatie zaten, werden door Bergoglio aan de deur gezet. Nieuwkomers waren o.a. Kardinaal Pietro Parolin,  Kardinaal Ravasi (die dialoog wil met de vrijmetselarij), Kardinaal Woelki  en Aartsbisschop Piero Marini, die ceremoniemeester was ten tijde van het pausschap van Johannes Paulus II. Deze laatste lag vaak overhoop met prelaten die belang hechtten aan de traditie. In 2013, vlak na het aantreden van Bergoglio zei hij dat “men nu frisse lucht inademt, na de muffe moeraslucht” ten tijde van Benedictus.”

Toen Kardinaal Müller in 2017 zijn ontslag kreeg als Prefect van de Congregatie van de Geloofsleer, schreven we:

De zuivering onder de Argentijnse dictatuur is bijna rond. Nu blijft enkel nog Kardinaal Sarah over als enige traditionele Kardinaal aan het hoofd van een congregatie, de Congregatie van de Goddelijke Eredienst. Maar ook hij werd al geïsoleerd doordat Bergoglio in oktober vorig jaar plots alle leden van die congregatie ontsloeg en verving door progressieve prelaten. Kardinaal Burke werd reeds netjes verwijderd, hij is zelfs nu al geen Kardinaal Patron van de Orde van Malta meer – ook daar heeft Bergoglio hem reeds van zijn bevoegdheden beroofd.

Kardinaal Sarah heeft zijn termijn tot het uiterste kunnen rekken en zo mogelijke ‘hervormingen’ nog kunnen tegenhouden. Hij heeft dat kunnen doen door alle kritiek op Bergoglio te schuwen. Zo stelde hij op 14 april dat allen die hem “in oppositie willen stellen” tegenover Bergoglio, “hun tijd en energie verspillen”; en dat de bewering dat hij Bergoglio tegenspreekt “onrechtvaardig en oneerlijk is.” In juli zei hij dat hij “zeer trouw” is aan Bergoglio, en in oktober stelde hij dat al wie tegen Bergoglio is, “buiten de Kerk staat.”

Nochtans toonde het feit dat Bergoglio Kardinaal Sarah heeft geïsoleerd en zijn macht heeft ondermijnd door o.a. een motu proprio m.b.t. het missaal, iets helemaal anders. Door het feit dat Kardinaal Sarah traditiegezind was, kon Bergoglio tot nu toe nog niet veel ondernemen met betrekking tot liturgische kwesties, waaronder de introductie van een “oecumenische Mis”, waar reeds enkele jaren geleden sprake van was.

De opvolger van Kardinaal Sarah

Maar daar zal nu gauw verandering in komen. Het is zo goed als zeker dat Kardinaal Sarah op 15 juni zijn ontslag zal krijgen. Hij is overigens verplicht om vanaf de dag dat hij 75  jaar is, een aanvraag in te dienen om ‘op pensioen’ te gaan, wat dan ongetwijfeld ook onmiddellijk zal worden ingewilligd. En er zijn reeds geruchten over een opvolger.

Volgens het betrouwbare Franse blad Homme Nouveau zou Mgr. Vittorio Viola, een Franciscaan van 55 jaar die een doctoraat heeft in liturgie, en professor was in Sant’Anselmo in Rome, de opvolger worden.

Viola werd in 1993 gewijd door zijn mentor, Mgr. Brandolini, een leerling, medewerker en confrater van de beruchte Aartsbisschop Bugnini, één van de architecten van de Nieuwe Mis van Paulus VI, van wie onlangs met harde bewijzen aangetoond werd dat hij banden had met de Vrijmetselarij. Opvallend was dat toen de ‘vuile was’ dreigde naar buiten te komen, hij stante pede door Paulus VI als ‘pro-nuntius’ naar Iran werd verbannen. Volgens een lijst die in 1976 door de Italiaanse Vrijmetselarij werd gelekt, werd Bugnini lid in 1963, en was zijn code-naam “Buan.”

Mgr. Brandolini gebruikte de bisschoppelijke ring van Kardinaal Bugnini, en gaf die later door aan Mgr. Viola. Nadat Benedictus XVI zijn Summorum Pontificum had gepubliceerd, zei Brandolini tegen liberale krant La Republicca: “Ik kan mijn tranen niet weerhouden; dit is de droevigste dag in mijn leven als een man, priester en bisschop.”

De timing van ondervraging m.b.t. Summorum Pontificum

Ook de timing van de zorgwekkende ondervraging van de bisschoppen met betrekking tot Summorum Pontificum, die eind vorige maand naar alle bisschoppenconferenties werd verzonden, lijkt niet toevallig te zijn gekozen. Kardinaal Sarah zal in juni vervangen worden door – ongetwijfeld- een modernist, iemand die anti Summorum Pontificum is. De vragenlijst moet uiterlijk tegen 31 juli ingevuld zijn en naar Rome gezonden worden. Dus dat wil zeggen: Kardinaal Sarah zal er niet meer zijn om nog tegen te houden dat Summorum Pontificum wordt afgeschaft en de Tridentijnse Mis opnieuw wordt verboden.

We keren terug naar de periode van direct na het Tweede Vaticaans Concilie, en het zal zelfs nog erger worden.

De oecumenische Mis

Indien men een oecumenische Mis wil introduceren, dan zal de deur vanaf 15 juni daar wagenwijd voor open staan. De hele Congregatie van de Goddelijke Eredienst en de HH. Sacramenten zit reeds vol modernisten. Kardinaal Sarah was het enige “element” dat nog uit de weg moest worden geruimd. Eens dat zal zijn gebeurd, ligt hen niets meer in de weg om hun ‘hervormingen’ ten uitvoer te brengen.

Het was tenslotte ook David Wilkerson die dit in 1973 in een visioen heeft gezien. Hij zei:

“Ik zie een superwereldkerk oprijzen. Ik zie de vorming van een superwereldkerkraad bestaande uit een vereniging tussen liberale oecumenische protestanten en de Rooms Katholieke Kerk die politiek hand in hand gaan om één van de krachtigste religieuze machten te vormen op aarde. En deze vereniging zal beginnen als een samenwerkingprogramma voor liefdadigheid en zal eindigen in een politieke vereniging. Deze zichtbare superwereldkerk zal enkel in naam spiritueel zijn, vrij de naam van Jezus Christus gebruikend, maar zal eigenlijk ‘antichrist’ zijn in politiek en veel van haar activiteiten. Deze vereniging zal diep betrokken zijn bij sociale acties, talloze liefdadigheidsprogramma’s en hulporganisaties. De leiders zullen verklaringen afleggen over het tegemoetkomen aan de menselijke noden. Ze zullen een oproep lanceren voor sociale acties, politieke inmenging en een grotere stem in de wereldpolitiek.”

En vooral dit gedeelte is heel belangrijk:

“Er zal een plotse mysterieuze opeenvolging van gebeurtenissen zijn. Net alsof het lijkt dat de oecumenische beweging bijna dood is zal een mysterieuze reeks van gebeurtenissen het fundament leggen voor deze vereniging. Rome zal erop aandringen en goedkeuringen krijgen van de protestante oecumenische leiders. De paus zal meer beschouwd worden als een politieke leider, eerder dan een spirituele leider in deze kerkvereniging.”

Het is inderdaad heel opvallend: in 2014 was er de toenadering tot de protestantse leiders Copeland en Palmer, en in 2016-2017 was er veel te doen rond de herdenking van 500 jaar ‘Reformatie’, waarbij Bergoglio regelmatig aanpapte met allerhande protestantse kerken en de ‘oecumene’ benadrukte, maar na 2017 werd het stil.

De oecumenische beweging (tussen protestanten en katholieken op gebied van liturgie) lijkt inderdaad, om het met de woorden van Wilkerson te zeggen: ‘bijna dood’. Maar dat zal wellicht niet lang meer duren.

Zie ook onze video, waarom de H. Eucharistie in gevaar is:

Bron: Gloria